Sunday, July 31, 2011


(மீள்பதிவு தான். கொஞ்சம் காலத்துக்கு முன்னாடி எழுதினது. கொஞ்சம் spelling and grammatical mistakes இருக்கும்.)

Ajay is waiting for Sheela in the third table of the coffee shop. But he is bit tensed as Sheela didn’t come on time as fixed. Ajay have already sent many text messages to her; alas there was no reply to any of his messages.

He sensed someone was watching him from somewhere; so he looked around. He was not able to find any clue. He thought that it might be Sheela but she don’t like to do like this.He looked @ his watch; the big needle seemed to be tired after finishing a round in his brand new OMEGA watch. He started watching videos in which Sheela was talking to him; which was taken during his birthday party……

“Hi dear ….. Love you so much……, what do you want sir?”

Ajay was taken back, he have watched this video so many times; such that he know all words that Sheela spoke during that night. But “what do you want sir?” is new to him. He got tensed and he couldn’t believe his ears.

How can this happen????

He was totally confused.

That too how can Sheela speak in male voice?

He pinched himself. It was true only.

Immediately he tired calling Sheela.

But then only he realized; it was the waiter who asked that question.By this time waiter was confused by the reactions that Ajay exhibited.

After few minutes he heard:“One Chinese truffle pastry and cappuccino”


By this time; his thoughts went back to time when he first meet Sheela at college.

“Hey; hello…..”


“Can you give me the notes that you took in the third hour?”

“Fluid mechanics?”


“Will you be able to understand my hand-writing? Because it will look horrible like my fate?"

“That and all I will mange”

“By the way what’s your name?”

“My name is Ajay Anand. Then…”




The barer now served the order items. After having a bite of truffle; Ajay started to stir cappuccino to mix the chocolate and milk. As he stirred the face of Sheela appeared in that and vanished within seconds; suddenly he felt somewhat guilty for no reason.

Now he again tried calling her mobile. This time network allowed him to hear the hello tune of Sheela. Some singer sang one song which Ajay didn’t like.After few seconds the singer stopped singing. Ajay thought of posting his successful love story in his blog.

Six years.

From college first year to till this date; to him it was journey of two hearts in the path laid by Adam and Eve.Technology helped them to stay connected.

From “ADD-ON” scheme to “CUG” scheme all had a role in the love story. Also YAHOO messenger, GOOGLE talk etc.Now there are economically independent and they are able to pay bills of various credit cards.

They worked at different companies.

Ajay lived with friends @ Tnagar in a rented house; while Sheela lived in relative’s home.Their families have accepted their love; so they waiting for their elder ones to get married.

Now Ajay is looking his watch. The time is 1947 hours.

Ajay have lost his patience after his 0ne and half hour wait for Sheela.

By this time his friend who accompanied him to coffee shop have left him and have went to movie in a near by theatre. This was not new to Ajay; he has been used to it.Today he got tired after three phone calls and two coffees.

Room keys were with him; his friend also had one. Then he got a call from his boss.



“How s the weekend man”

“Not interesting”

“No girls…..”

“Somewhat. Anyways what’s the matter?”

"Client meeting"

“Ya ya…. I do remember.”

“Have you prepared for it”

“Yes sir.”

“Then ok. The meeting is being scheduled at 1100 hours. So be on time.”


“How are the preparations going on for the presentation?”

“Don’t worry. Everything is fine”

After speaking to the boss only Ajay realized that he has not completed the Windows PowerPoint works.

He scratched his nose.

He was feeling little feverish.

He then dialed Sheela’s friend who is residing @ outskirts of the city.


A extension area which seemed to have no growth. The area will give a resemblance of forest.

Full of tress



“Meeting has being scheduled @ 1100 hours. I have done my work. What about you?”

“Is the client is from Japan?”

“Ya; I think so. Why do you worry about that?”

“They more concentrate on quality, not on papers. So it’s you who have to worry; not me.”

“Ok. Did Sheela come there?”

“Ya. But she left three hours ago.”

“Ok. But she is not yet reached here”

“I have no clue”

“Ok. Let’s see tomorrow in office. Have a sweet night.”

“Ok. Good night.”

Then Ajay looked into his Omega for knowing the position of the needles. It was getting late. Then he searched for his BLACKBERRY; he decided to call Sheela but instead of calling he typed a text message to her:

“….. tutty cuttie. waited hre 4 u 4 a lng time. Am leaving. U go to ur room. Tke care. Gd nght….”

Then he started towards to his room by starting the ignition process of his PULSAR 180cc. The rhythmic flow of the engine made his drive smooth and lonely road at that time also added value to the rhythmic flow.

He only had three more installments to make PULSAR as his own bike. He didn’t worry about the blackberry since it was his official mobile and his personal mobile was sleeping in his room.

Now he is thinking about his white cherry Sheela.

He reached his place.

He parked his bike in its lot.

He opened his room in the fourth floor.

He felt somewhat tired; he had some hot water and started doing report work for the tomorrow’s meeting. He sensed something unusual in the room.

He looked in the watch; it has stopped its function @ 2100 hours itself.

He was confused, how can it happen. He had bought the watch only weeks ago. He checked carefully and he was not able find out the fault. He decided to check it out with the service centre .

His body temperature was increasing and so he closed the system. He went to sleep after taking CROCIN.

Suddenly a dark creature was chasing him in a brown horse, he didn’t know where he was?

The place seemed to be like a desert.

“How I came here??”

“Why is that creature chasing me?”

He asked himself.

The creature was nearing him.He was sweating badly.His breathes were fast.

Heart started too bound fast...Everything was odd.

Something made him fall in the sand.

His nerves were tending to burst.His heart seemed to stop its function.

From the horse the creature jumped on him.

Suddenly he got up; he was in his room only. He saw his friend lying in his coat by his side. He saw his watch it showed o645 hours.

He looked around his room; everything seemed to be neatly arranged.

Then he slowly went to lavatory. He was tired.He came out and opened the door; took the Newspaper which was lying abandoned in the floor.He slowly came in and locked the room.

He sat in the sofa to take a quick look into the day’s headlines and so called headlines.He kept the paper in the table as usual without reading and went to prepare coffee with the kettles which he had .

When he was in kitchen he heard a beep sound; a message was waiting for his view in his mobile.

He went and took the mobile.

He read the message.

He smiled.

In right corner of the newspaper “…. a young woman was found dead in the bushes of Subramaniapuram. It seems that murderer rapped her before killing. The medical report says that murder may be occurred around 2100 hours last night. Her identity cannot be found……..”

Which he did not read that day .

Sunday, July 17, 2011

Spirit of Mumbaikar

The Spirit of Mumbai: The Behavioral Damage

Behavior is greatly influenced by stimuli from the environment. This influence results in a process of either strengthening or weakening the association between the behavior and stimuli from environment.

Tracking back into time, we have seen the biggest blast in Mumbai was in Year 1993 and then there was a siege of Mumbai in 2008 which to date is the greatest tragedy in Indian history. An armed siege of the civilians of India by another country which shares our borders.

However from year 1998 to 2011, there has been an average of at least 1 attack only on Mumbai. Attacks are mainly due to conflicts that are either intrinsic or extrinsic to the nation. Clearly we see that there is failure at various levels in the government in terms of having the right intelligence, right people at the right time to handle such situations and contingencies.

Watching innocent people die an unnatural death not even at the hands of nature but at the hands of people who are ruthless and are totally uncompassionate towards human life. I am specifically NOT using the word terrorist or terrorism for a reason. You will understand as you read.

From 1998 to date the technology has advanced to heights unimaginable. Message spreads fast. Communication is effective and clear. However over the past few years since the attacks are becoming like a yearly season, the messages from the politicians and the Indian media are being understood clearly for some people like me.

Every time if you notice the Indian media after any attack especially on Mumbai, the first thing would come up is the Spirit of Mumbaikar’s who put the attack to the past and get on with life. This is been telecasted almost and always when there are civilian deaths due to blasts or attacks. The media along with the forces of the government is conditioning the people in a manner that they would not care about the attacks or the aftermath of it.

This largely makes me question the spirit of Mumbaikar’s.

Is walking past the dead to work the spirit? Is being uncompassionate about the death of people in your town the spirit? Just lighting a candle for the dead which happens every year due to failure of our security forces the spirit? I really dont share that or even subscribe.

By repeatedly getting conditioned by the media on "spirit of Mumbaikars" and the politicians who ask only "for calm the people of Mumbai" has actually lost to understand the value of human life lost as a result of these attacks. As the days are passing the dead are forgotten, the families devastated, yet the spirit of Mumbaikar’s gets them to office next day!

It is really a sad situation. In plain terms, its damage of behavior suffered because of the media, politicians & people of India themselves.

courtesy - mt

Sunday, July 3, 2011

*கலவை - கவிதை ஸ்பெஷல்*

தோல்வி என்ற வேங்கை
எனது வெற்றியின்
பெண்மையை கற்பழித்து விட்டு
சென்றது இந்த பக்கம்.

தோல்வியின் வெற்றி ஓலம்:
எனது வெற்றி
காயங்களோடு நிற்க முடியாமல்
வேதனையின் நிழலில் .

மடை திறந்த வெள்ளமாய்
வறண்ட பூமியில் காய்ந்த நாற்றாய்
வெற்றி மங்கையின் கண்ணீர் .

கரைந்து விடுமோ தோல்வியின் உள்ளம்
தோல்வியின் வெற்றியை எண்ணி
வெற்றி மங்கை தற்கொலைக்கு
முயற்சிக்குமோ சிக்காதோ
முடிவும் இருக்குமோ தொடக்கமாய் ??

களையை விட்டு
பயிரை களை எடுத்து விட்டதே
தோல்வியின் நண்பர்களும் தோல்வியும் .

காணாமல் போன குழந்தையின்
தவிப்பாய் உதவியை நாடி
தவிப்புடன் அங்கும் இங்கும்
வெற்றியின் கண்கள்.

ஈன்று புறந்தருதல் பெற்றோரின் கடனே
கற்பழித்து விட்டு போவது தோல்வின் கடமை என்றாகுமா ?

புலம் பெயர்ந்த உள்ளம் போல்
குன்றியது வெற்றியின் உள்ளம்
குன்றிலிருந்தது குன்றுகிறதே

இயலாமை என் வெற்றிக்கு
எழ முயற்சித்தாலும்
வருகிறதே தூரத்தில்
அவமானம் ஆண்மையுடன் .

= = =
ஊடல் பிரித்த கட்டிலில்
பக்கம் பக்கமாய்
நானும் அவளும்.

இரவோடு பழகியதால்
அதன் மொழியை.
புரியாத மொழியோடு
மௌனமாய் அவள்
மறு பக்கத்தில்.

இரவின் இருளை
கண்கள் விழுங்க
வார்த்தைகள் வராமல்
விடை தெரிந்த என்னோடும்
மௌனம் இன்னும் !!!

= = =
ஊனமானது வாழ்வது
சமுதாயத்தின் வார்த்தைகளில்.

மடை திறந்த முயற்சி
நிற்கிறது ஒரு தோல்விக்கு பின்னால்,
வாழ்கிறேன் சாவைநோக்கி.

பிணம் நடக்கிறது
பிணங்களை பார்த்தபடி
எதுகையும் மோனையும்
இல்லைஎன் வார்த்தைகளில்.
என் இதயத்தின் மேளமும் இங்கு இல்லை!
செயற்கையான இயற்க்கை
கண்டு இயற்கையான என் மனம் செயற்கையானது ; என் சுயம்.
தேவனிடம் நீதி கேட்க,
நைலான் கைறுவிலை பத்து ரூபாய்.

= = = =

மின்மினியாய் alarm
சீனா நாட்டு தொழில் நுட்பம்
நுட்பமாய் ஆராய்ந்து, புரிந்து
கொள்ள முடியாத நிலையில் நான்.
சத்தத்தை நிறுத்த வலது கையின்
ஜோடி இடது கை கொண்டு
மேல் பட்டனை அறைய போன்னேன்
ஐந்நூறு ரூபாய் அதன் விலை தெரிந்து
ஊமை ஆனது எனது கைகள்
பொருளாதார பின்னடைவு நாட்டில்
யாசிக்கும் பிச்சைக்காரனாய் நான்

= = =

விசாரணைகள் முடிந்த நிலையில்
வலிகள் தரும் வசவுகளை கண்ட மனமாய்
வலிகள் தராத அடிகளை தங்கிய உடல்
கொண்டு என் உணர்வுகளின் தனிமையை கண்டு அஞ்சும்
வேளையில் மனதில் கவிதை எழுதும் ஆசைகள் அலை மோதிய
பொழுதில் காகிதங்கள் ஏதும் இல்லாத நிலையில்
எண்ணங்களை எழுதுகோள் ; காற்று காகிதமானது
நான் இந்த கவிதையை எழுதும் வேளையில்.
நினைவுகளின் பதிவு ஏதும் இல்லாத
சுத்தமான காற்றை தேடினேன் ;
சுத்தமான காற்று கிடைக்காத பொழுது
நான் சுவாசிக்க சேமித்து வைத்திருந்த காற்றில்
என் எண்ணங்களின் பதிவான கவிதையை எழுதும்
வேளையில் வலிகள் இல்லாத உடல் வலிகள்
காரணமாய் மயங்கினேன் .
மறுநாள் வலிகளை வழி கொண்டு வரவேற்க
மயக்கம் தெளிந்த பொழுது
நான் பதிவு செய்த காற்றை காணவில்லை
யாரவது சுவாசித்து இருப்பார்களோ என்ற பயத்தில்
நான் இருக்க.
காலடி சத்தங்களை கேட்டது என் காதுகளில்

போலியான இன்பங்களைக் கொண்டு

இல்லாத சந்தோஷ தருணங்களை கருவில் உருவாக்கி

மனதளவில் சோகமும் சந்தோஷமும் மாறி மாறி

வந்தக் கொண்டே ; நினைவுகளுடன் நடந்துக் கொண்டிருக்கும் பொழுது

என் வாழ்வின் வசந்தக் கால தேவதை : சிறகு ஒடிந்து

பறக்கவும் திறனில்லாமல் வேடனின் அம்பு சொற்களுடன்

வாழ்ந்து கொண்டே இறந்து கொண்டும்

சுவாசத்தை எண்ணிக் கொண்டும்
மாலை வெயில் வேர்வைகளுடன் அவள் வீதியில்

அவளுடைய கணவன் ; என் பார்வையில் அந்நியனாய்

ஒரு நொடி பார்வை பரிமாற்றத்தில்
விரும்பி ஏற்று கொண்ட ஏமாற்றத்தின் நினைவுகளின் வலி

எனக்கு அவள் கண்களில் முதுமை ; பத்து வருடங்கள் முன்பு காதலாய்

என்னை காதலித்தவை அவை அல்ல.

சில குழப்பங்களுடன் போராட்டம் அவள் இவளா இவள் அவளா என்றெல்லாம்கேள்விகள் வார்த்தைகள் காணாமல் போன கவிதை போல்.

தேவதைக்கு சிறகு இருந்த இடத்தில் சுமைகளுடன் சோகங்கள் . முடியாமலும் முடிவில்லாமலும் சிறு சிறு உறவுகள் வாழ்வில் வருவது ஏன் ? ஓர் காலத்தில் சுகமாய் இருந்த காதல், இன்று சுமையாய் மாறியதேன் பல குழப்பங்களுடன் முடிக்கிறேன் இந்த கவிதையை

= = =

புது கவிதை தோன்றியது

எண்ணங்களில் மங்கிய

கனவு வருவது போல் ....

நேற்றும் இன்றும் வார்த்தைகளில்

செதுக்க வில்லையென்றால்

நாளையும் இதே தவிப்பு....

தேடிய வார்த்தைகள் தொலைந்து

போவதை கண்டேன் எண்ண சிதறல்கள்.

என்னை அழைத்த தொலைபேசி

அளித்த தொல்லை ; டார்கெட்

= = =

நினைவு வந்த நாளில்
இருந்தே அப்பா மீசையோடு தான்
சிறு வயதில் வேறயாருடைய மீசையும்
அப்பாவின் மீசை போல் இருந்ததில்லை ...

நீங்கள் என் அப்பாவை பார்த்ததில்லை
அதனால் அவரது மீசையையும்
நீங்கள் அறிந்திருக்க மாட்டீர்கள்...

கம்பீரத்தின் அடையாளமாய்
மேல் உதட்டின் மேல
சுவாசத்தின் காவலர்களாய்
இடது பக்கமும் வலது பக்கமும்
சம சீராய் வளர்ந்துவிட்ட முடிகள்
கருப்பு வண்ணம் கொண்ட முடிகள்
உணர்சிகளை அப்பா வெளிகாட்டும்
பொழுது : அதன் வண்ணங்களும் மாறும்

கோபத்தின் பொழுது சிகப்பாய்
சிரிப்பின் பொழுது நீலமாய்
அந்த கருப்பு மீசையின் வெளிபாடுகள்
ஆச்சரியம் ஒன்றே எனக்கு

முடிகளுக்கு வாசனை இல்லை என்று
நான் படித்த அறிவியல் சொன்னாலும்
அது அப்பாவின் மீசைக்கில்லை என்று
தொழிற்சாலையில் இருந்து வந்த அப்பாவை
ஓடி சென்று அணைத்த பொழுது
வேர்வை வாசத்துடன் மீசையின் வாசத்தையும் உணர்ந்தேன்

சலூனில் அப்பாவின் மீசைக்கு அருகே கத்தி கத்திரி வரும்
பொழுதெல்லாம் கடவுளை ஆயிரம் முறையாவது
வேண்டிருந்திருப்பேன் : அப்பொழுதெல்லாம்
கடவுள் நல்லவராய் தான் இருந்தார்

எல்லா பிள்ளைகளை போல தான்
எனக்கும் அறிவியலின் புரியாத புதிர்களில்
ஒன்றாக இருந்தது அப்பாவின் மீசை.

ஒரு சமயம் தாத்தா இறந்த
செய்தி கேட்டு அப்பா அழுதார்
மீசையும் அழுதது.
அப்பா அழுவாரா ???
அப்பா அழுதுவிட்டார் என்ற அதிர்ச்சியே
அவரது மீசை மீதான பிம்பம் உடைந்து விடுமோ
பயத்தில் ஓடிவிட்டேன்.

ஊர் போய் சேரும் வரை
அப்பாவை நேர் கொண்டு பார்க்கவில்லை
அப்பாவின் மீசை தரும் தைரியத்தை
கொஞ்ச நேரம் அம்மாவின் முந்தானை
தந்து கொண்டு இருந்தது

ஊர் மக்கள் ; சொந்தம் ; குடும்ப நண்பர்கள்
என்று நிறைய ஆண்கள் இருந்தார்கள் அங்கு
வித விதமான மீசைகளோடு
எந்த மீசையும் அப்பாவின் மீசையை
போல் அழகு இல்லை ...

சிறுவர்களான எங்களை
இருட்டு அறையில் தூங்க வைக்க பட்டோம்

இரவில் தீடிரென்று வந்த சூரிய வெளிச்சம் போல்
கதவை திறந்து கொண்டு வந்த பெரியம்மா
எங்களை எழுப்பி கையோடு அழைத்து சென்றார்.
ஏன் எதற்கு எங்கே என்று கேட்பதற்குள்
மூன்று அறைகள் தள்ளி இருந்த அறைக்குள்
கொண்டு செல்ல பட்டோம் .

அங்கே தாத்தாவின் தலையை பிடித்த மாதிரி
அப்பா நின்று இருந்தார் : கொஞ்சம் வித்த்யாசமாக

ஐந்து நிமிடங்கள் புரியாத புதிருக்கு
காணாமல் போன மீசை பதிலாய்

கூட்டத்தில் எல்லோருக்கும் மீசை இருந்தது
அப்பாவுக்கு இல்லை : இருந்தாலும் அழகு இருந்தது
அது நான் ரசித்த அழகில்லை.

புரியாமல் பக்கத்தில் நின்ற
பெரியம்மாவை கேட்ட பொழுது
"தாத்தா உங்க அப்பாவோட மீசையையும் சேர்த்து சாமிகிட்ட கொண்டு போயிட்டாரு"
புரியாமல் தாத்தாவை வெறுத்தேன்.

= = =
இலக்கியமாய் கவிதை எழுத

தோன்றியே எண்ணங்களை திரட்டி

தலைப்பை எழுத "இ" யை தேடி "ஈ" யில் நின்றேன்

இலக்கு இல்ல பறவை பறக்க திரும்பி விரும்பி

தேடினேன் "இ" யை ........

"அ" வாகவும் இல்லாமல் "ஆ" வாகவும் இல்லாமல்

உயிரெழுத்தின் கடைசி மூச்சாய் இருந்துவிடவே

கவிதையின் முழுமையை எண்ணி முன்னேறினேன்

சிதைந்த உணர்வுகளின் உருவமாய் "ல"

"கி" முன் "கோ" வாய்

"ய" வரும் முன்னே மணியோசையாய்

வந்தது "ம்" மென்மையாய் இல்லாமல் வன்மையாய்

அதனால் பயந்து இலக்கியம் எழுத முடியாமல்


இந்த கோணலின் வட்ட நேர்கோடான

தவிக்கிறது இந்த கவிதை
Related Posts with Thumbnails