இச் இச் இச்

1997 வரைக்கும் மெரினா கடற்கரை கலங்கரை விளக்கம் பக்கம் மாலை 6மணிக்கு மேல எந்த வித வெளிச்சமும் இருக்காது. ஒரே இருள் சூழ்ந்து இருக்கும்.

அப்பொழுது காதலர்கள் ஒருவர் மடியில் இன்னொருவர் படுத்துகொண்டோ அல்லது பக்கத்தில் அமர்ந்து கொண்டோ இச் இச் இச் சத்தங்களை அதிக அளவில் உற்பத்தி செய்து கொண்டு இருப்பார்கள். அந்த பக்கமாய் போனால் இந்த சத்தத்தை தவிர்த்து வேறொன்றும் கேட்க முடியாது. இந்த சத்தங்களை கேட்பதற்காகவே கோடை விடுமறைக்கு சென்னை வருகின்ற பொழுது அவ்வப்போது (தினமும்) மெரினா கடற்கரைக்கு போவேன். இருட்டில் ஒன்றும் பார்க்க முடியாட்டியும். காதுகள் இருப்பதின் பயனை பயன் படுத்தி கொள்வேன். இரண்டு நிமிடங்கள் ... அப்படியே நடந்து போகிற மாதிரி.

22 வருடங்கள் கழித்து

இன்று appointment கொடுத்த வாடிக்கையாளர் அரை மணி கழித்து வர சொல்லவே வேறு வழியில்லாமல் பாதி வழியில் இருந்த நான் கோட்டூர்புரம் டர்ன்புல்ஸ்  பூங்காவிற்கு வந்தேன்.

சும்மா உட்கார்ந்திருக்க பிடிக்காமல் பூங்காவை சுற்றி வந்தேன். காதலர்கள். ஒருவர் மடியில் இன்னொருவர். பக்கத்தில் உட்கார்ந்தபடி. நெருங்கிய நிலை. தூரம் விட்டு விட்டு நான்கு ஜோடிகள். காதுகளை தீட்டி கொண்டு வேறு பக்கம் பார்த்தபடி நடந்தேன்.

சத்தங்கள் இல்லை. என்னவென்று பார்த்தேன். இரண்டு ஜோடி மகாபலிபுரம் குரங்கு சிலையை வார்த்தது போல் பேன் பார்த்து கொண்டு இருந்தனர். ஒரு ஜோடி மதியம் உணவை காணவில்லை போலும் ஒருவர் நகத்தை இன்னொருவர் கடித்து துப்பி கொண்டு இருந்தனர்.

இவர்களை வைத்து கொண்டு இந்தியா எப்படி வல்லரசு ஆகும்.

வேளச்சேரி டூ சென்னை பீச்

சென்னை புறநகரில் வாழும் மக்களுக்கு தான் தெரியும் அவர் நம்புகிற பக்தி மார்கத்தை விட ரயில் மார்கத்தில் பயணிப்பது எவ்வளவு முக்கியம் என்பது.

நான் வாழும் பெருங்களத்தூரில் இருந்து திநகர் வரை செல்ல வேண்டுமானால் மின்சார ரயிலே உகந்தது. ஏனென்றால் அதில் சென்றால் வெறும் நாற்பது நிமிடங்கள் தான் ஆகும். இதே போக்குவரத்து நெரிசல் மிகுந்த நேரத்தில் பேருந்தில் பயணித்தால் குறைந்தது இரண்டு மணி நேரத்திலிருந்து இரண்டரை மணி நேரம் வரைக்கும் ஆகும் திநகர் போய் சேர.

பைக்கில் சென்றால் குறைந்தபட்சம் ஒரு மணி நேரம் முதல் இரண்டு மணி நேரம் வரைக்கும் ஆகும்.

2005ஆம் ஆண்டுக்கு பிறகு புதிய வழி தடங்களில் பேருந்துகள் இயங்க ஆரம்பித்தது. அப்பொழுதும் சில வழி தடங்களில் பேருந்து இயக்க படாமல் இருந்தது என்று கேள்வி.

2011ஆம் ஆண்டுக்கு முன்பு ஒருவர் கூடுவாஞ்சேரியில் இருந்து திருவான்மியூர் வரை செல்ல வேண்டுமானால் அவர் தாம்பரம் வந்து பிறவு அங்கு இருந்து T51 (தற்பொழுது அது 95) பிடித்து திருவான்மியூர் போக வேண்டும். தற்பொழுது கூடுவாஞ்சேரியில் இருந்தே திருவான்மியூருக்கு போகும் நேரடி பேருந்து செல்கிறது.

அதே போல் சைதாப்பேட்டை வரைக்கும் தான் சென்னை என்று இருந்த காலத்தில் செங்கல்பட்டுக்கும் காஞ்சிபுரத்திற்கும் நேரடி பேருந்து இருந்தா என்று தெரியவில்லை. வெறும் ரூட் பஸ் என்று சொல்ல பட்டவையே இருந்துள்ளது. ஆனால் இன்றோ நேரடி பேருந்து மற்றும் மின்சார ரயில் எல்லாம் இருக்கிறது.

சென்னை மின்சார ரயில் வழி தடங்கள் மக்களின் வேலை வாய்ப்புகளை அதிக படுத்தியுள்ளது. எனக்கு தெரிந்த ஒருவர் காஞ்சிபுரத்தில் இருந்து தினமும் நுங்கம்பாக்க அலுவலகத்திற்கு வந்து வேலை பார்த்துவிட்டு போகிறார். பயண நேரம் இரண்டு மணி நேரம் தான் ஆகிறதாம். Fast service ரயில் தான் அதற்கு காரணம். நானும் அந்த வழி தடத்தில் பயணித்து இருக்கிறேன்.

இது இப்படியாக இருக்க இன்றைய டைம்ஸ் ஆப் இந்தியா செய்திதாளில் வேளச்சேரி சென்னை பீச் இடையான ரயில் வழி தடத்தை குறை கூறி பேருந்து வழி தடமே போய் வர சிறந்தது எனவும் அதில் தான் பயண நேரம் குறைவு என்று எழுதி இருக்கிறார்கள்.

எனக்கு தெரிந்து வேளச்சேரியில் பாரிஸ் கார்னர் வரையிலான பேருந்துகள் இரண்டு வழி தடங்களில் இயக்க படுகிறது ஒன்று அண்ணா பல்கலைக்கழகம், அண்ணா சாலை, சிந்தாரிபேட்டை வழியாக போகும் ஒன்று. மற்றொரு வழி தடம் பெசன்ட் நகர், அடையாறு, மெரினா வழியாக போகும் மற்றொன்று. இதில் இரண்டு வழி தடத்திலும் அதிக முறை பைக்கில் பயணித்திருக்கிறேன் என்ற முறையில் சொல்கிறேன் ; இரண்டுமே வாகன போக்குவரத்து நெரிசல் மிகுந்த வழி தடங்கள்.

செய்தித்தாள் சொல்லும் வழி தடமான இரண்டாம் வழி தடத்தில் அடையாறு பகுதியை விட்டு வெளி வரதற்குள் போதும் போதும் என்று ஆகிவிடும். நேற்று தான் எனக்கு அப்படி ஆனது. இவர்கள் எந்த அடிப்படையில் ஆய்வை மேற்கொண்டு இந்த முடிவை சொல்லி இருக்கிறார்கள் என்று தெரியவில்லை.

அக்கட்டுரையில் சென்னை பீச் நிலையத்தில் இறங்கி விட்டு பாரிஸ் கார்னர் போக அதிக நேரம் எடுக்கிறது என்று சொல்லி இருக்கிறார்கள். சென்னை பீச் நிலையத்தில் இருந்து பர்மா பஜார் வழியாக போனால் தான் அதிக நேரம் எடுக்கும். அதற்கு பதிலாக நிலையத்தின் எதிரே இருக்கும் அன்னபிள்ளை தெரு வழியாக போனால் நேரம் குறைவாக தான் எடுக்கும்.

அந்த கட்டுரையாளர் பாரிஸ் கார்னர் போக வேண்டுமானால் எதற்கு சென்னை பீச் நிலையம் வரைக்கும் போக வேண்டும் என்று தெரியவில்லை. சென்னை ஃபோர்ட் நிலையத்தில் இறங்கினாலே குறைவான நேரத்தில் பாரிஸ் கார்னர் போய் விடலாமே ???

அதிலும் குறிப்பாக பறக்கும் ரயில் நிலையங்கள் ஆள் நடமாட்டம் இல்லாத பகுதிகள் இருக்கிறது என்று சொல்கிறார். உண்மை தான் பய படும் அளவிற்கு இல்லை என்பதே என் கருத்து. சில நிலையங்கள் சேரி பகுதி நடுவில் ரயில் அமைந்து இருக்கிறது என்று சொல்லி இருக்கிறார்.. எந்த அடிப்படையில் சொல்கிறார் என்று தெரியவில்லை. 

ஒரு தரம் அலுவலக வேலை முடித்து விட்டு கிளம்ப நடு இரவாகி விட்டது. பைக்கில் வேளச்சேரி பகுதியை கடக்கும் பொழுது வண்டி ரிப்பேர் ஆகிவிட்டது. என்ன பண்ணுவது என்று தெரியாமல் நின்ற பொழுது அங்கிருந்த சேரி பகுதியில் இருந்து யாரோ ஒரு அண்ணன் வந்து வண்டியை சரி செய்து கொடுத்தார். அவர் மட்டும் வரவில்லை என்றால் என்ன பண்ணி இருப்பேன் என்று இது நாள் வரைக்கும் யோசிக்க முடியவில்லை. இது நடந்து ஏழு வருடங்களாகி இருக்கும். 

இது இப்படியாக இருக்க கட்டுரையாளருக்கு சேரி பகுதியை கண்டு என்ன பயம் என்று புரியவில்லை.

**சென்னை ரயில் நிலையங்கள்**

சென்னையில் எனக்கு பிடித்த ரயில் நிலையங்களை பற்றி எழுத வேண்டுமென்று ரொம்ப நாளாய் ஆசை. அப்படி ஆசைபட ஒரு காரணம் இருக்கிறது. பெரும்பாலும் பலரின் வாழ்க்கையின் ஒரு அங்கமாகவே இருக்கிறது சென்னையின் மின்சார ரயில் நிலையங்கள். என் வாழ்விலும்….அப்படியே. 

இயற்கையோடு ஒன்றிணைந்த நிலையங்கள் என்று பார்த்தால், என் வரிசையில் வருவது திரிசூலம் ரயில் நிலையம், பரனூர் ரயில் நிலையம் பிறவு முக்கியமாக செங்கல்பட்டு ரயில் நிலையம். 

திரிசூலம் நிலையத்தில் திரிசூல மலை அடிவாரத்தில் அமைந்திருப்பதால் இயற்கை பிரமாண்டம் முன் சிறிய ஜீவன் போலுணரலாம். இதே போல் தான் பரனூர் நிலையத்திலும். ஆனால் பரனூர் மலை திரிசூல மலை போலில்லாமல் செழிப்பாக இருக்கும். இரண்டு நிலையத்திலும் அமைதியை அதிகமாக உணரலாம். 

ஆனால் செங்கல்பட்டு நிலையத்தில் மலை இல்லை. ஆனால் அதற்கு பதில் மலைகள் சூழ்ந்த கொளவாய் ஏரி இருக்கிறது. இந்த நிலையத்தில் கிடைக்கும் அனுபவத்தை வார்த்தைகளால் சொல்ல முடியாது. நீங்கள் அனுபவிக்க வேண்டுமானால் செங்கல்பட்டு ரயில் நிலையத்தின் எட்டாவது நடைமேடையில் அமர்ந்து ஏரியையும், அதிலிருந்து வீசும் காற்றை அனுபவிக்க வேண்டும். சொர்கத்தை அனுபவிக்கலாம். 

அப்பொழுது ஓட்டல் வேலையை விட்ட பிறகு அவ்வப்போது சிறு காலமளவுகளில் கிடைத்த வேலையை செய்து கொண்டிருந்தேன். அப்படி ஒரு வேலையில் தான் சேத்துப்பட்டு பகுதியிலுள்ள ஒரு நிறுவனத்தில் சேர்ந்திருந்தேன். மார்கெட்டிங் வேலை தான். விற்பனை இரண்டாம்பட்ச முக்கியத்துவத்திலிருக்க, ஒரு நாளில் இத்தனை புது ஆட்களை பார்த்து பேச வேண்டும் என்பது தான் ஆரம்பகால இலக்காக இருந்தது.

நானும் வேலைக்கு சேர்ந்த முதல் நாளில் அலுவலகத்தில் அமர்ந்து காலத்தை கடத்தி விட்டேன். இரண்டாம் நாள் வெயிலில் சுற்ற விட்டார்கள். முடியாமல் சுற்றினேன் மூன்று நாட்களாய்.

ஐந்தாம் நாள் சுத்தமாக முடியவில்லை. காலை அலுவலகத்திலிருந்து கிளம்பி எங்கே போவதென்று தெரியாமல் சுற்றி கொஞ்ச நேரத்தில் பாலம் கண்டு, அதில் ஏறி சேத்துப்பட்டு ரயில் நிலையம் கண்டு, அதனுள் முதன் முதலில் நுழைந்தேன் ஒரு பயண சீட்டை வாங்கி கொண்டு.

நிலையம் எதோ நகர சப்தங்களில் இருந்து விடுபட்டு அமைதியாக இருந்தது. மதியம் அங்கே கழிந்தது. உணவும் அங்கேயே உண்டேன். போய் வந்து கொண்டு இருந்த ரயில்களை பார்த்து கொண்டு இருந்தேன். மௌன சாட்சியாய் நான் அதற்கெல்லாம். ஒண்ணும் தோன்றாமல் நேரத்தை கழித்து மாலை அலுவலகம் வந்தேன்.

மாலை மேலாளர் சாடியதற்கு பதிலாய் அவருடன் இரண்டு மூன்று நுகர்வோரை பார்த்து விட்டு வீட்டுக்கு கிளம்பினேன். அப்பொழுது சிறு குழப்பம். ராயப்பேட்டை பெரியம்மா வீட்டுக்கே போவதா இல்லை பெருங்களத்தூர் அறைக்கு போவதாயென்று. மறுநாள் விடுப்பு எடுத்து கொள்ளலாம் என்று அறை செல்ல சேத்துப்பட்டு ரயில் நிலையத்திற்கு போனேன்.

இரவு ஒன்பது மணி ஆகியிருந்தது. நிலைய நடைமேடையில் முழுவதும் பிச்சை எடுப்பவர்கள் இரவு தூக்கத்திற்கு தயாராகி பேசிய படி இருந்தனார். எனக்கு எதோ புதிய உலகம் போலிருந்தது.

சிரித்து கொண்டு இருந்த பிச்சைகாரர்களை நான் அன்று தான் பார்த்தேன்.வரிசையாய்படுத்துகொண்டுஇருந்தார்கள்.மேற்கொண்டு கவனிப்பதற்குள் செங்கல்பட்டு ரயில் வந்து விடவே,நான் அதில் ஏறிவிட்டேன்.

பிறகு எத்தனையோ முறை பிச்சைகாரர்களின் உலகத்தில் நான் காட்சி பொருளாய் இருந்திருக்கிறேன்.

அதன் பிறவு சேத்துப்பட்டு ரயில் நிலையத்தோடு தொடர்புடைய முக்கிய நிகழ்வு என்று பார்த்தால் புத்தக கண்காட்சிக்கு போய் புத்தகங்களை வாங்கி கொண்டு அதே வழித்தடத்தில் வந்தது தான்.

இந்த சேத்துப்பட்டு ரயில் நிலையம் ஏன் முக்கியமானது என்றால் அது இரவில் பிச்சைகாரர்களின் அடைக்கலமாக இருப்பது தான்.

-       - - - -

எங்களை தவிர எல்லா சொந்தங்களும் ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பாகவே சென்னையில் குடியேறிவிட்டதால், சிறு வயதில் ஒவ்வொரு கோடை விடுமுறைக்கும் சென்னை வந்துவிடுவோம்.

விடுமுறையின் ஆரம்பத்தில் மாமாவோ பெரியப்பாவோ திருச்சி வந்து எங்களை (நான்,அண்ணன், அம்மா) சென்னைக்கு அழைத்து செல்வார்கள். அம்மாவுடன் போவதால் சென்னைக்கு போகும் பயணம் மட்டும் எப்பொழுதும் கண்டிப்பானதாக இருக்கும். ஒரே இடத்தில் உட்கார்ந்து கொண்டு, விற்கும் சிற்றுண்டிகளை எதையும் வாங்கி தர சொல்லி கேட்காமல் இருக்க வேன்டும் போன்ற கட்டுப்பாடுகளுடன் ஜன்னல் வேடிக்கையில் நேரம் கொன்று சென்னை வந்து சேர்வோம். 

ஆனால் திருச்சிக்கு திரும்ப போகும் பொழுது நிலை இப்படி இருக்காது, ஏனென்றால் அப்பொழுது எங்களை அழைத்து செல்ல அப்பா சென்னை வருவார். புது துணி, புது காலணிகள், புது வகுப்பறை போன்ற எதிர்பார்ப்புகளோடு அந்த பயணத்தை நாங்கள் திருவிழா கொண்டாட்ட மனநிலையில் தான் பயணிப்போம். 

அந்த கொண்டாட்டம் என்பது ராயப்பேட்டையிலிருந்து எழும்பூர் ரயில் நிலையத்திற்கு வாடகை மோட்டார் வண்டியில் கிளம்பும் போதே ஆரம்பித்துவிடும்.

எழும்பூர் நிலைய பழங்கால கட்டடத்திற்குள் நுழையும் போது எதோ எஃச்.ஜி.வெல்ஸ் நாவலில் வரும் கால இயந்திரத்தில் ஏறி பிரிட்டிஷ் காலத்திற்குள் போவது போல் உணர்வேன் அப்பொழுது. 

திருச்சி போகும் ரயில்கள் எல்லாம் அப்பொழுது நுழைந்த உடன் முதலாம் நடைமேடையில் வந்துவிடும். பேட்டிகளையெல்லாம் மேடையில் வைத்து ரயிலுக்கு காத்திருக்கும் நேரத்திலிருந்து அப்பாவிடம் சிற்றுண்டி, காமிக்ஸ் எல்லாம் வாங்கி தர சொல்லி கேட்போம். அப்பா வாங்கியும் தருவார். 

முக்கியமான ஆர்வம் தூண்டியான எடை பார்க்கும் இயந்திரத்தில் ஒவ்வொரு தடவையும் மாறக்காமல் எடை பார்ப்போம். எடை எல்லாம் முக்கியமில்லை எனக்கும் அண்ணனுக்கும், அந்த அட்டையின் பின் பகுதியில் என்ன செய்தி இருக்கிறது என்று பார்ப்பது தான் முக்கிய வேலை எங்களுக்கு. ஒவ்வொரு இயந்திரமும் என்ன செய்தி சொல்கிறதென்று பார்ப்போம். நிலையத்திற்கு வரும் வழியிலேயே உயர்தர சிற்றுண்டிகளை அம்மா வாங்கி வைத்திருப்பார். அது பயணிக்கும் பொழுது சாப்பிட.

இருந்தாலும் நிலையத்திலேயே அம்மாவிற்கு தெரியாமல் சாப்பிட முயற்சிப்போம். பெரும்பாலும் தோல்வி தான். அப்பா தலையீட்டால் வெற்றி. 

ரயில் வந்து ஏறிய உடன், எந்த ரயில் முதலில் கிளம்பும் என்று ஆவலுடன் பந்தயம் கட்டுவோம் நானும் அண்ணனும். பந்தயத்தின் முக்கிய நிகழ்வாய் தபால் வண்டி போவதை எதிர் பார்ப்போம் அது தபால் வண்டி என்று தெரியாமலேயே. 

அப்பொழுதெல்லாம் சென்னையின் எல்லை எழும்பூர் நிலையத்தில் தான் இருக்கிறது என்று நான் நம்பி கொண்டு இருந்ததால், டெல்லியிலிருந்து ராஜீவ் காந்தி வந்தால் எழும்பூர் நிலையம் வழியாக தான் நடந்து வருவார் என்று நினைத்து கொள்வேன். 

ரயில் கிளம்பிய உடன் சொந்தங்களுடன் அந்த கோடைகால கொண்டாட்டத்தை அனுபவிக்க ஒரு வருடம் காத்திருக்க வேண்டுமே என்ற ஏமாற்றமும், ஒரு புது வகுப்பில் பழைய நண்பர்களோடு கழிக்க போகிற மகிழும், இரண்டு கலந்த ஒரு வித கலவையான உணர்வில் பயணிக்க ஆரம்பிப்போம்.