காலத்தில் கைதி - சிறுகதை

காலத்தின் கைதி

அத்தியாயம் 1: மழையின் இரகசியம்

அன்றைய தினம் கொட்டித் தீர்த்த மழையில், மலைத்தொடர்களின் பசுமை இன்னும் ஆழமாய்த் தெரிந்தது. பிரபல திரைப்பட நடிகை நிலா, தனது பரபரப்பான படப்பிடிப்புக்குப் பின் ஓய்வுக்காக ஒரு மலைவாசஸ்தலத்துக்கு வந்திருந்தாள். கலை, கலாச்சாரம், சமூக சீர்திருத்தம் என பன்முகங்கள் கொண்ட புரட்சிகரமான வளர்ப்பைக் கொண்டவள் நிலா. விடுதியின் வரவேற்பறையில் அவள் காபியைக் குடித்துக்கொண்டிருந்தபோது, வானத்தின் இடியோசைக்கு இடையே ஒரு புதிய சத்தம் கேட்டது – சக்கரங்கள் உருளும் சத்தம்.

இரவின் ஆழத்தில், அந்த மலைவிடுதியின் தனி அறையில், அவளைச் சந்திக்க வந்தார் ஒரு விசித்திரமான முதியவர். நரைத்த தலை, மின்னும் கண்கள், கசங்கிய வெள்ளை ஆடை... அவர் தன்னை டாக்டர். சர்வேஸ்வரன் என்று அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டார் – ஒரு மர்ம விஞ்ஞானி.

“நீங்கள் ஒரு சாதாரண நடிகை அல்ல, நிலா. உங்கள் துணிச்சல், உங்கள் முற்போக்கு சிந்தனை, இவைதான் எனக்கு வேண்டும்,” என்று ஆரம்பித்தார் அவர்.

நிலா ஆச்சரியத்துடன் அவரைக் கேள்வியாய் நோக்கினாள்.

“நான் ஒரு கால இயந்திரத்தைக் கண்டுபிடித்துள்ளேன். ஆனால் அது சோதனை ஓட்டத்தில் சிக்கலில் மாட்டியுள்ளது. என் ஆய்வின்படி, ஒரு குறிப்பிட்ட காலகட்டத்தில், ஒரு பெரும் அநீதி நடக்கவுள்ளது. அதைத் தடுக்க, உங்கள் போன்ற ஒரு துணிச்சலான ஆளுமை தேவை. உங்களால், பண்டைய தமிழகத்தின் பொதிகை மலைச்சாலையோர கிராமம் ஒன்றிற்குச் செல்ல முடியுமா?” என்று வேண்டினார் சர்வேஸ்வரன்.

நிலா தயங்கவில்லை. சாகசம் மற்றும் சமூக சீர்திருத்தம் மீது அவளுக்கிருந்த தீராத ஆர்வம் அவளை உந்தியது. “நான் தயார். என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்று துணிவுடன் கேட்டாள்.

அத்தியாயம் 2: காலப் பயணம்

மறுநாள் அதிகாலை, விடுதிக்குப் பின்னால் இருந்த மறைவான பாதாள அறை ஒன்றில், டாக்டர். சர்வேஸ்வரனின் கால இயந்திரம், மங்கலான நீல ஒளியில் மிதந்து கொண்டிருந்தது. அது ஒரு உலோகக் கூண்டு போல இருந்தது. நிலாவுக்குச் சில பாதுகாப்பு கவசங்களையும், வழிகாட்ட ஒரு மந்திரத் தாயத்தையும் கொடுத்து, பயணத்தைத் தொடங்கினார் விஞ்ஞானி.

விசித்திரமான ஒலியுடன், நேரம் சுருங்கும் உணர்வுடன், நிலாவின் காலப் பயணம் தொடங்கியது. கண்கள் கூசும் ஒளியில் இருந்து மீண்டு பார்த்தபோது, அவள் நின்றிருந்தது செம்மண் நிலத்தில், பனை ஓலையால் வேயப்பட்ட வீடுகளுக்கு மத்தியில். அது, கி.பி. 7-ம் நூற்றாண்டு போலத் தெரிந்தது. பண்டைய தமிழகத்தின் ஒரு சிறு கிராமம் அது.

ஆடம்பரமான நவீன ஆடையுடன் இருந்த நிலாவைப் பார்த்த கிராம மக்கள், மிரட்சியுடன் விலகி ஓடினர். எப்படியோ சமாளித்து, உள்ளூர் மொழியைப் பேசக் கற்றுக் கொண்ட அவள், ஒரு முதியவரிடம் அடைக்கலம் கேட்டாள். அவர் அவளை 'கடவுளால் அனுப்பப்பட்டவள்' என நம்பினார்.

அத்தியாயம் 3: களங்கம்

அன்று இரவு, நிலா தங்கியிருந்த குடிசைக்குள் இருளின் மறைவில் நுழைந்தான் ஒருவன். அவன் அந்தக் கிராமத்தின் தலைமைக் கவுண்டரின் மகன் வீரத்தேவன். அவன் அதிகார மமதையும், அடாவடித்தனமும் கொண்டவன். வந்திருப்பது ஒரு பலவீனமானவள் என எண்ணிய அவன், நிலாவின் எதிர்ப்புகளை மீறி, அவளைக் கற்பழித்தான்.

உடல் வலியைக் காட்டிலும், மனதின் வலி அவளைத் துளைத்தது. தன்னுடைய வளர்ப்பில் கிளர்ந்தெழும் புரட்சிகரமான உத்வேகம் அவளைச் சும்மா இருக்க விடவில்லை. அவள் கதறி அழுதபடி இருந்தாலும், அவளது மனதின் ஆழத்தில், அநீதிக்கு எதிரான போராட்டம் கனன்றது. 'நான் யார் தெரியுமா? இந்தக் காலத்தில் நான் யார் என்று நிரூபிப்பேன்!' என்று சபதமிட்டாள்.

அத்தியாயம் 4: புரட்சிகரமான வாதம்

மறுநாள் காலை, கிராமத்தின் மையத்தில் உள்ள அரச மரத்தடியில் பஞ்சாயத்துக் கூடியது. வீரத்தேவனின் அப்பா அந்தக் கிராமத்தின் தலைவர் என்பதால், அங்கே ஏற்கெனவே பயமும், பதற்றமும் சூழ்ந்திருந்தது.

நிலா, நடுங்கிக் கொண்டே பஞ்சாயத்து முன் வந்து நின்றாள். தலைமைக் கவுண்டர், “இந்த அன்னியப் பெண்ணின் குற்றச்சாட்டு பொய். என் மகன் வீரத்தேவன் குற்றவாளியாக இருக்க வாய்ப்பே இல்லை. இது ஒரு சதி,” என்று கூறினார்.

நிலா குரலை உயர்த்தினாள். அவள் வளர்ப்பில் ஊறிய முற்போக்குத் தனமும், புரட்சிக் கருத்துகளும் அவள் பேச்சில் வெளிப்பட்டன.

“நான் இந்த ஊரைச் சேர்ந்தவள் அல்ல. ஆனால், நான் ஒரு பெண். இந்தப் பூமியின் எந்தப் பெண்ணுக்கும் அநீதி இழைக்கப்பட்டால், அதற்குத் தண்டனை உண்டு! இந்தப் பஞ்சாயத்தின் நீதி சாத்திரங்களில், கற்பழிப்புக்கு மரண தண்டனை அல்லது நாடு கடத்தல் என்று இருக்கிறது. ஒருவன் அதிகாரத்தின் பெயரால் ஒரு பெண்ணை அவமானப்படுத்தினால், அது நாட்டையே அவமானப்படுத்துவதற்குச் சமம்,” என்று இடிபோல முழங்கினாள்.

சமூகத்தை, அதிகாரத்தை எதிர்த்துக் கேள்விகள் கேட்கப் பயந்த அந்த மக்கள் மத்தியில், நிலாவின் துணிச்சல் பெரும் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது. அவள் நவீன சட்டங்கள், சமூக நீதி, சமத்துவம் குறித்து பேசியபோது, அந்தப் பழங்காலப் பஞ்சாயத்தின் உறுப்பினர்கள் குழப்பமடைந்தனர்.

“நான் குற்றவாளியை இந்த நிமிடமே இந்த சபையில் அடையாளப்படுத்துகிறேன்! வீரத்தேவன்! நீதான் அந்த நயவஞ்சகன்! உன்னுடைய அதிகாரம், ஆணவம், அனைத்தும் இன்று இந்தப் பஞ்சாயத்தில் தூக்கில் தொங்க வேண்டும்!” என்று ஆவேசமாகக் கத்தினாள்.

தலைமைக் கவுண்டர் அதிர்ச்சியில் உறைந்தார். ஆனால், நிலாவின் ஆவேசமான வாதம், அந்த மக்களின் மனசாட்சியைத் தட்டியெழுப்பியது. அவர் பேசிய சமூக சமத்துவம் பற்றிய வார்த்தைகள், அந்த முற்போக்கு இல்லாத காலத்திலும், பலரைக் கவர்ந்தது.

அத்தியாயம் 5: தீர்ப்பு

நீண்ட வாத விவாதங்களுக்குப் பின், பஞ்சாயத்து தலைவர் நிலாவின் புரட்சிகரமான வாதத்தை மறுக்க முடியாமல் போனார். மேலும், கிராமத்தில் நிலவிய வீரத்தேவனின் மீதான வெறுப்பும் நிலாவுக்குச் சாதகமானது.

முடிவாக, பஞ்சாயத்து தீர்ப்பு வழங்கியது. வீரத்தேவன், கற்பழிப்பு குற்றத்துக்காக, தன் அதிகாரப் பதவியிலிருந்து நீக்கப்பட்டு, அக்கிராமத்தில் இருந்து நாடு கடத்தப்பட்டான்.

சட்டரீதியாக அந்தக் கிராமத்தில் நிலாவுக்கு நீதி கிடைத்தது. அவள் அங்கிருந்து புறப்பட்டபோது, முதியவர் அவளைப் பார்த்து, “நீ வந்து தீர்த்தது ஒரு பெண்ணுக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதியை அல்ல. அது பல தலைமுறைக்கும் தொடர இருந்த அடக்குமுறைக்கு எதிரான தீர்ப்பு,” என்று கூறி வணங்கினார்.

மர்ம விஞ்ஞானியின் கால இயந்திரம் மீண்டும் அவளைக் கூண்டில் அடைத்து, பூமிப் பந்தில் மீண்டும் இறக்கியபோது, நிலாவுக்கு நிம்மதியாக இருந்தது. அவள் செய்தது வெறும் பயணம் அல்ல, அது காலத்தால் மறக்கப்பட்ட ஒரு சமூகப் புரட்சி. சினிமா நட்சத்திரமான நிலா, அன்றைய தினத்திலிருந்து, தான் சந்தித்த சமூக அநீதிக்கு எதிராகப் பேசும் ஒரு வீராங்கனையாக மாறினாள்.

கோபுலு - காலங்கள் கடந்த ஓவியர்

இது பிரபல ஓவியர் கோபுலுவின் (S. கோபாலன்) மிகவும் புகழ்பெற்ற, என்றும் பசுமையான ஓவியங்களில் ஒன்று.

ஓவியத்தைப் பற்றிய குறிப்பு:

ஓவியர் கோபுலுவின் கோடுகளில் தனித்துவமான நகைச்சுவையும், அன்றாட வாழ்வின் யதார்த்தமும் கலந்திருக்கும். அதைப் பறைசாற்றும் ஒரு சித்திரம்தான் இது.

 * இந்த ஓவியத்தில் ஒரு பரபரப்பான குடும்பச் சூழல் காட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. நடுநாயகமாக ஒரு தந்தை அவசரமாகக் கிளம்பும் கோலத்தில் இருக்கிறார். அவரது உடையைச் சரிசெய்து, அவர் அவசரமாகக் கிளம்புவதைப் பார்த்து, மனைவி பதற்றத்துடன் அவருக்கு உதவ முயல்கிறார்.

 * வீட்டின் பல உறுப்பினர்களும் தங்களது வேலையில் மூழ்கியிருக்கிறார்கள் – குழந்தைகள் ஆட்டம், கொண்டாட்டம் மற்றும் குறும்புத்தனத்தில் இருக்கின்றனர்.

 * ஒரு சிறுமி தன் முகம் பார்க்கும் கண்ணாடியில் கேமராவைப் பிடித்துப் பார்ப்பது, இன்னொரு சிறுவன் தரையில் மையைக் கொட்டி விளையாடுவது, சமையலறைக்குள் ஒரு பெண் குனிந்து பார்ப்பது என ஒவ்வொரு கதாபாத்திரத்தின் அசைவுகளிலும் ஒரு துள்ளலும், ஜீவனும் நிறைந்திருக்கிறது.

 * சுவர் முழுக்கக் கடிகாரம், காலண்டர், மான் கொம்பு, ஓவியங்கள், பழங்காலப் பொருட்கள் எனத் தொங்கவிடப்பட்டிருப்பது, அக்காலத்திய நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பங்களின் வீடுகளில் இருந்த நெருக்கமான, வாழ்வியல் நிறைந்த சூழலை மிகத் துல்லியமாகப் படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது.

 * சின்னச் சின்னக் கோடுகளால், முகபாவனைகளால், உடல் மொழிகளால் கோபுலு அவர்கள் ஒரு முழு நீளக் கதையையே இந்த ஒற்றை ஓவியத்தில் சொல்லியிருக்கிறார். அவசரம், அன்பு, கண்டிப்பு, விளையாட்டு, குறும்பு எனப் பல உணர்வுகளின் கலவையாக இந்த ஓவியம் என்றும் ரசிக்கத்தக்கதாக உள்ளது.

ஓவியர் கோபுலுவின் இந்தக் கோட்டோவியங்கள், தமிழ் வெகுஜனப் பத்திரிகைகளின் பொற்காலத்தில் (குறிப்பாக ஆனந்த விகடன், கல்கி) வாசகர்களைக் கட்டிப்போட்டதில் மிக முக்கியப் பங்கு வகித்தவை. தேவனின் 'துப்பறியும் சாம்பு', கொத்தமங்கலம் சுப்புவின் 'தில்லானா மோகனாம்பாள்', சாவியின் 'வாஷிங்டனில் திருமணம்' போன்ற பல தொடர்களுக்கு அவர் வரைந்த ஓவியங்கள் கதைமாந்தர்களுக்கு உயிரூட்டின.

 அவரது ஓவியங்களில் காணப்படும் நகைச்சுவை உணர்வும், எளிய மக்களின் வாழ்வைப் படம்பிடிக்கும் நேர்த்தியும் தான் இன்றும் அவரை ஒரு 'எவர் கிரீன்' ஓவியராக நிலைநிறுத்தியுள்ளது.

நடிகவேள் எம்.ஆர்.ராதா

நடிகவேள் எம்.ஆர். ராதா: தனித்துவம் நிறைந்த ஆளுமை

நடிகவேள் எம்.ஆர். ராதா அவர்களைப் பற்றிய முக்கியத் தகவல்கள் பின்வருமாறு:

1. இயல்பான நடிப்பு மற்றும் எளிமை (Natural Acting & Simplicity)

எம்.ஆர். ராதாவின் நடிப்பு என்பது இயல்புத்தன்மை (Naturalism) நிரம்பியது. நாடகம், சினிமா இரண்டிலும் அவர் 'மேக்கப்' மற்றும் 'செட்டிங்ஸ்' அதிகம் பயன்படுத்தாமல், கதாநாயகர்கள் பயன்படுத்தும் வழிமுறைகளைத் தவிர்த்து, தனக்கேயுரித்தான பாணியை உருவாக்கினார்.

 * குறைந்த ஒப்பனை: மற்றவர்கள் அதிக ஒப்பனை போட்டபோது, இவர் மிகக் குறைந்த அல்லது ஒப்பனை இல்லாமலே நடித்தார். இது அவரது இயல்பான ஆளுமையை திரையில் வெளிப்படுத்த உதவியது.

 * தனித்துவமான அணுகுமுறை: சினிமா அல்லது நாடகத்தில் அவர் ஒரு காட்சியை அணுகும் விதம் மிகவும் புதியதாகவும், எதிர்பாராததாகவும் (Unpredictable) இருக்கும். இதுவே அவரை மற்ற நடிகர்களிடமிருந்து தனித்துக் காட்டியது.

 * மறுப்பு: தனக்குத் தேவையற்றவற்றைப் பற்றி வெளிப்படையாகப் பேசவும், எதிர்த்து நிற்கவும் தயங்காத குணம் கொண்டவர். 'நடிகவேள்' என்ற பட்டத்தை அவரே தனக்குக் கொடுத்துக் கொண்டார் என்று கூறப்படுவது ஒரு புறம் இருக்க, அவர் தனது தனித்துவமான நடிப்பால் மிகப்பெரிய அங்கீகாரத்தைப் பெற்றார்.

2. தைரியமும் வெளிப்படைத் தன்மையும் (Boldness and Frankness)

ராதா அவர்கள் எதற்கும் அஞ்சாத, மனதில் பட்டதை வெளிப்படையாகப் பேசும் குணம் கொண்டவர்.

 * ‘ரவுடி’ பிம்பம்: பொதுவெளியில் அவர் ஒரு 'ரவுடி' (Rebel/Non-conformist) போலவும், சர்ச்சைக்குரியவராகவும் கருதப்பட்டாலும், அது அவரது அஞ்சா நெஞ்சத்தைக் காட்டியது. தனக்குச் சரி என்று பட்டால், அதன் விளைவுகளைப் பற்றி அவர் கவலைப்படவில்லை.

 * நேர்மை: தொழில் ரீதியாகவோ, தனிப்பட்ட முறையிலோ அவர் நேர்மைக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுத்தார். எந்த ஒரு சூழ்நிலையையும் வெளிப்படையாகச் சந்திக்கும் துணிவு அவரிடம் இருந்தது.

 * அரசியல் சாய்வு: அவர் திராவிட இயக்க ஆதரவாளராக இருந்தாலும், அரசியலில் எந்த ஒரு கட்சிக்கும் அடிபணியாமல் சுயமரியாதையுடன் செயல்பட்டார். திராவிட இயக்கக் கூட்டங்களில் அவரது பேச்சுக்களும் நாடகங்களும் மிகவும் வரவேற்பைப் பெற்றன.

3. எம்.ஜி.ஆர். துப்பாக்கிச் சூடு சம்பவம் (The M.G.R. Shooting Incident)

எம்.ஜி.ஆருடனான துப்பாக்கிச் சூடு சம்பவம் எம்.ஆர். ராதாவின் வாழ்க்கையில் மிகப்பெரிய திருப்புமுனையாக அமைந்தது. 

 * உணர்ச்சிப்பூர்வமான முடிவு: ராதா ரவியின் கூற்றுப்படி, அந்தச் சம்பவம் ஒரு திட்டமிட்ட கொலை முயற்சியை விட, ஒரு உணர்ச்சி வேகத்தில் எடுக்கப்பட்ட, எதிர்பாராத நிகழ்வாக இருந்திருக்கலாம்.

 * பின்விளைவுகள்: இந்தச் சம்பவத்தால் ராதா அவர்கள் சிறை சென்றார். இந்தத் தனிப்பட்ட சண்டையால் ஏற்பட்ட அரசியல் விளைவுகளையும், அவரது நாடகங்கள் மற்றும் சினிமா வாழ்க்கை பாதிப்படைந்தது.

 * தனிப்பட்ட பாணி: ராதா இந்தச் சம்பவத்தை அணுகிய விதமும், சிறைவாழ்க்கையை எதிர்கொண்ட விதமும் அவரது தனிப்பட்ட தைரியத்தைக் காட்டியது.

4. குடும்ப மற்றும் தனிப்பட்ட வாழ்க்கை (Family Life)

எம்.ஆர். ராதாவின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கை சற்றே சிக்கலானது; அவருக்கு பல மனைவிகளும், நிறைய குழந்தைகளும் இருந்தனர்.

 * பெரிய குடும்பம்: ராதா ரவி, தனது தந்தை அனைத்துப் பிள்ளைகளையும், குடும்ப உறுப்பினர்களையும் அன்புடனும் பொறுப்புடனும் கவனித்துக்கொண்டார் என்று கூறுகிறார்.

 * அன்பான தந்தை: அவர் வெளியுலகில் எவ்வளவு முரட்டுத்தனமானவராகத் தோன்றினாலும், வீட்டில் அவர் ஒரு அன்பான தந்தையாகவும், குடும்பத் தலைவராகவும் இருந்தார். தனது பிள்ளைகளின் கலை முயற்சிகளுக்கு அவர் எப்போதும் உறுதுணையாக இருந்தார்.

5. ஒரு மரபும், நீடித்த தாக்கமும் (Legacy and Impact)

எம்.ஆர். ராதா ஒரு சில படங்களை மட்டுமே தயாரித்திருந்தாலும், அவரது கலைப் பங்களிப்பு இன்றளவும் நினைவுகூரப்படுகிறது.

 * ரத்தக் கண்ணீர் (Ratha Kanneer): அவரது மிகவும் பிரபலமான நாடகமும், பின்னாளில் திரைப்படமுமான 'ரத்தக் கண்ணீர்' அவரது தனித்துவமான முத்திரை. அதில் வரும் கேரக்டரின் வசனங்களும், நடிப்பும் சமூகச் சீர்திருத்தக் கருத்துக்களைத் தாங்கி வந்தன.

 * நகைச்சுவை வில்லன்: கதாநாயகனாக இல்லாமல், வில்லன் அல்லது குணச்சித்திர வேடங்களில் நடித்து, ரசிகர்கள் மனதில் நீங்கா இடம்பிடித்த ஒரு சில கலைஞர்களில் அவர் முதன்மையானவர். அவரது நடிப்புக்கு இணையான ஒரு பாணியை இன்றுவரை யாரும் உருவாக்கவில்லை.

 * எக்காலத்திற்குமான கலைஞர்: அவர் எந்தவொரு கட்டுப்பாட்டுக்கும் உட்படாமல், சமூகத்தைக் கேள்வி கேட்கும் ஒரு கலைஞராகவே வாழ்ந்தார். அவரது கலை ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்கானதாக இல்லாமல், எக்காலத்திற்கும் பொருந்தக்கூடியதாகவே அமைந்தது.

முகலாயர்கள் கொண்டாடிய தீபாவளி

முகலாயப் பேரரசின் காலத்தில் தீபாவளி கொண்டாட்டங்கள் இந்து-முஸ்லிம் மத நல்லிணக்கத்தின் எடுத்துக்காட்டாகவும், அரசவையின் ஆடம்பரமான நிகழ்வாகவும் திகழ்ந்தன. முகலாயர்கள் தீபாவளியை 'ஜஷன்-எ-சிராகோன்' (விளக்குகளின் கொண்டாட்டம்) என்று அழைத்தனர்.

முகலாயர்கள் கொண்டாடிய தீபாவளிப் பண்டிகையைப் பற்றிய விரிவான தகவல்கள் கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ளன:

அக்பரின் தொடக்கம் மற்றும் கொண்டாட்டத்தின் விரிவாக்கம்:

 * துவக்கி வைத்தவர் அக்பர்: முகலாயப் பேரரசர் அக்பர் தான் முதன்முதலில் தீபாவளி கொண்டாட்டத்தை அரசவையில் ஒரு அதிகாரப்பூர்வ திருவிழாவாகத் தொடங்கினார். இது மத நல்லிணக்கத்தைப் பேணும் நோக்குடன் செய்யப்பட்டது.

 * பண்டிகையின் பெயர்: முகலாயர் காலத்தில் தீபாவளி பொதுவாக 'ஜஷன்-எ-சிராகோன்' என்று அழைக்கப்பட்டது.

 * ராங் மஹால்: ஆக்ரா மற்றும் பின்னர் டெல்லியில் உள்ள செங்கோட்டையில் (லால் கிலா) இருக்கும் ராங் மஹால் (வண்ணங்களின் அரண்மனை) தான் அரச குடும்பத்தினரின் தீபாவளி கொண்டாட்டங்களின் முக்கிய மையமாக இருந்தது.

முக்கியமான சடங்குகள் மற்றும் மரபுகள்:

 * தீப ஒளியூட்டல்: அரண்மனைகள், கோட்டைகள் மற்றும் பொது இடங்கள் எண்ணெய்த் தீபங்களால் (தியாஸ்) பிரகாசமாக ஒளியூட்டப்பட்டன.

 * 'ஆகாஷ் தியா' (வான விளக்கு): பேரரசர் ஷாஜஹான் காலத்தில், ஒரு பிரமாண்டமான 'ஆகாஷ் தியா' அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. இது 40 கெஜம் உயரமுள்ள கம்பத்தில் ஏற்றப்பட்டு, நகரெங்கும் அதன் ஒளி பரவியது.

 * பட்டாசுகள்: முகலாயர்களின் தீபாவளியில் பட்டாசுகளுக்கு முக்கிய இடம் உண்டு. செங்கோட்டையின் சுவர்கள் அருகில் 'மீர் ஆதிஷ்' (பட்டாசுகளுக்குப் பொறுப்பானவர்) மேற்பார்வையில் பட்டாசுகள் வெடிக்கப்பட்டன.

 * இனிப்புகள் பரிமாறுதல்: அக்பர் தான் தீபாவளி வாழ்த்தாக இனிப்புகளைப் பரிமாறும் பாரம்பரியத்தைத் தொடங்கி வைத்தார். கெவர், பேத்தா, கீர், பேடா, ஜிலேபி, ஷாஹி துக்ரா போன்ற பலகாரங்கள் அரசவையில் சமைக்கப்பட்டன.

 * எடையில் நிறுத்தல் (துலாபாரம்): சில முகலாய மன்னர்கள், குறிப்பாக பிற்கால முகலாயர்கள், தீபாவளி அன்று தங்கள் எடைக்கு நிகரான தங்கம் மற்றும் வெள்ளியால் நிறுக்கப்பட்டு, அந்தப் பொருட்களை ஏழைகளுக்கு தானமாக வழங்கினர்.

 * இலட்சுமி பூஜை: முகலாயர்களில் கடைசி மன்னரான பஹதூர் ஷா ஜஃபர், டெல்லி செங்கோட்டையில் லட்சுமி பூஜைக்கான ஏற்பாடுகளையும் செய்தார்.

 * ராமாயண வாசிப்பு: அக்பரின் அரசவை வரலாற்றாசிரியர் அபுல் ஃபசல் எழுதிய 'ஐன்-இ-அக்பரி'யின் படி, தீபாவளியின் போது ராமாயணத்தின் பாரசீக மொழிபெயர்ப்பின் பகுதிகள் அரசவையில் வாசிக்கப்பட்டன, சில சமயங்களில் நாடகங்களாகவும் நிகழ்த்தப்பட்டன.

மத நல்லிணக்கம் மற்றும் பொது பங்கேற்பு:

 * பொதுமக்கள் கொண்டாட்டம்: தீபாவளி அரசவை நிகழ்வாக இருந்தாலும், பொதுமக்களும் இதில் உற்சாகமாகப் பங்கேற்றனர். செங்கோட்டை மைதானத்தில் மக்கள் கூடி, அரசினால் ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட பட்டாசு நிகழ்ச்சிகளை கண்டு மகிழ்ந்தனர்.

 * சமூக ஒற்றுமை: இந்து வணிகர்களும், பிரபுக்களும் தங்கள் மாளிகைகளில் விளக்கேற்றினர். முஸ்லிம்களும் சீக்கியர்களும் பொது இடங்களில் தீபங்கள் ஏற்ற எண்ணெய் மற்றும் பஞ்சுகளை வழங்கியதாகக் கூறப்படுகிறது.

 * மதத் தடைகள்: ஔரங்கசீப் போன்ற சில முகலாயப் பேரரசர்கள் மதக் கட்டுப்பாடுகள் காரணமாக அரசவையில் ஹோலி மற்றும் தீபாவளி கொண்டாட்டங்களைத் தடை செய்த போதும், பெரும்பாலான முகலாய ஆட்சியாளர்கள் இந்தப் பாரம்பரியங்களைத் தொடர்ந்தனர்.

 முகமது ஷா ரங்கீலா போன்ற பிற்கால முகலாய மன்னர்கள் கூட இந்தப் பண்டிகையை மிகுந்த உற்சாகத்துடன் கொண்டாடினர்.

முகலாயர்களின் தீபாவளி கொண்டாட்டங்கள் அக்கால வட இந்திய தீபாவளியின் ஒரு முன்னோடியாக அமைந்ததுடன், விளக்குகள், பட்டாசுகள், இனிப்புகள் பரிமாறிக்கொள்ளுதல் போன்ற பல மரபுகளைப் பிரபலப்படுத்தியது.

THE SEVENTH ZEAL (1957)

தி செவன்த் சீல் திரைப்படத்தில் வரும் போர் வீரன் அன்டோனியஸ் ப்ளாக்கிற்கும்  மரண தேவனுக்கும் இடையேயான கடற்கரையில் நடக்கும் உரையாடல்.

வீரன் :  நீங்கள் யார்?

மரண தேவன்: நான் மரணம்.

வீரன்: எனக்காக வந்துள்ளீர்களா?

மரண தேவன்: நீண்ட காலமாக நான் உன் பக்கத்தில் நடந்திருக்கிறேன்.

வீரன்: அது எனக்குத் தெரியும்.

மரண தேவன்: நீங்கள் தயாராக இருக்கிறீர்களா?

வீரன்: என் உடல் தான் அஞ்சுகிறது, ஆனால் நான் இல்லை.

மரண தேவன்: அப்படியென்றால், அதில் வெட்கப்பட ஒன்றுமில்லை

வீரன்: ஒரு கணம் பொறுங்கள்.

மரண தேவன்: எல்லோரும் அதையேதான் சொல்கிறார்கள். ஆனால் நான் எந்த அவகாசத்தையும் வழங்குவதில்லை.

வீரன்: நீங்கள் சதுரங்கம் விளையாடுவீர்கள் அல்லவா?

மரண தேவன்: அது உங்களுக்கு எப்படி தெரியும்?

வீரன்: ஓவியங்களில் பார்த்திருக்கிறேன், பாடல்களில் கேட்டிருக்கிறேன்.

மரண தேவன்: ஆமாம், நான் உண்மையில் ஒரு நல்ல சதுரங்க வீரர்தான்.

வீரன்: இருந்தாலும், நீங்கள் என்னைவிட சிறந்தவராக இருக்க முடியாது.

மரண தேவன்: என்னுடன் ஏன் சதுரங்கம் விளையாட விரும்புகிறீர்கள்?

வீரன்: அதற்கு எனக்குக் காரணங்கள் உள்ளன.

மரண தேவன்: அது உங்கள் விருப்பம்.

வீரன்: நிபந்தனை என்னவென்றால், நான் உங்களை எதிர்த்து எவ்வளவு காலம் தாக்குப்பிடிக்கிறேனோ, அவ்வளவு காலம் நான் வாழலாம். நான் வெற்றி பெற்றால், நீங்கள் என்னை விடுவித்துவிடுவீர்கள். ஒப்புக்கொள்கிறீர்களா?

மரண தேவன்: மிகவும் பொருத்தமானது.

+ + + +

நான் சந்திக்கும் எல்லா உலக சினிமா ரசிகர்களையும் 1957ஆம் ஆண்டு இங்மார் பெர்க்மென் இயக்கத்தில் வெளிவந்த தீ செவன்த் சீல் படத்தை பார்க்குமாறு சொல்லி கொண்டே இருப்பேன். 

மரண தேவன் அல்லது கால தேவனுக்கும் ஒரு போர் வீரனுக்கும் இடையே நடக்கும் உரையாடல்கள் இந்த படத்தினுடைய களம். களத்தில்   கறுப்பு மரண காலத்தில் நடந்தவை எல்லாம் பேச பட்டு இருக்கும்.

அதென்ன கறுப்பு மரணம் ?

14ஆம் நூற்றாண்டில் தொற்று நோய் மக்களிடத்தில் வேகமாய் பரவ ஆரம்பித்தது. 

இந்த பரவலுக்கு காரணமாய் அமைந்தது கடல்வழி வணிகத்தில் ஈடுபட்ட மாலுமிகளால் ஐரோப்பாவில்  தொற்று நோய் பரவல ஆரம்பித்தது.

அந்த காலத்தில் எதனை செய்தும் தொற்று நோய்களை கட்டு படுத்த முடியவில்லை. அந்த காலத்தில் தான் ஐரோப்பாவில் காலங்காலமாய் வழிபட்டு வந்த மதங்களை  அடக்கி அழித்து கிறித்துவம் வேகமாய் பரவ ஆரம்பித்தது.

இந்த தொற்று நோய்களில் இருந்து காப்பாற்ற முடியாத ஆன்மீக தூதுவர்கள் மக்களிடையே தேவலாயங்களின் மதிப்பு குறைவதை கண்டு இப்படியாக போனால் ஒன்று செய்ய முடியாதென்பதை உணர்ந்து மக்களை திசை திருப்பி மரியாதையை மீட்க பழி போடுதல் அரசியலை கையிலெடுத்தார்கள்.

இதெல்லாம் சாத்தானின் வேலை. 

சாத்தானின் வேலை என்று சொன்னால் மட்டும் போன மரியாதை மீண்டும் வந்துவிடாது என உணர்ந்து அதற்கொரு வடிவம் கொடுத்தார்கள்.

அந்த வடிவத்தின் உருவமாக பழியானவர்கள் கிறித்துவ மதத்தை ஏற்று கொள்ளாத பழங்குடி மதவாதிகள், சமூகத்தால் ஏற்றுக்கொள்ளப்படாதவர்கள், ஒதுங்கி வைக்கப்பட்டவர்கள் என்று பட்டியல் நீளம்.

இந்த பட்டியலில் முக்கியமாக வந்தவர்கள் நாட்டு மருத்துவ வயதான பெண்கள், பழங்குடியின பெண்கள்.

ஏன் இவர்கள் ?

அந்த காலத்திலும்  இந்த காலத்தை போல சில கிறித்துவ ஆன்மீக தூதுவர்கள் தீவிர பக்தி வழிபாடு தான் நோய்களில் இருந்து மனிதனை காப்பாற்றும் என பரவி கொண்டு இருந்தார்கள். 

அதெல்லாம் தேவையில்லை மருத்துவ சிகிச்சை போதும் என்பதை செய்து காட்டி கொண்டு இருந்தார்களிந்த நாட்டு மருத்துவச்சிகள்.

பழங்குடி மதங்களெல்லாம் ஆண் பெண் உடல் சேர்க்கையை பாவமாக பார்க்காமல் அதனை வாழ்க்கையின் ஒரு அங்கமாக பார்த்தார்கள் அல்லது அதனை கடவுளை அல்லது கடவுள் நிலையை அடைகிற வழியாக அதனை பார்த்தார்கள்.

மேல் சொன்ன இரண்டும் அப்போதைய தேவலாய மத பிரச்சாரத்திற்கு எதிராக இருந்ததினால் அவர்களை எல்லோரும் குற்றவாளிகளாக அடையாள படுத்தி பொது இடங்களில் கட்டி போட்டு நெருப்பில்  எரித்து கொன்றார்கள். 

நவீன மருத்துவ முறையை 19ஆம் நூற்றாண்டில் தான் தேவலாயம் ஏற்று கொண்டது. சோகமென்னவென்றால் நவீன மருத்துவத்தை மக்களிடம் நற்பெயர் எடுத்து நம்பிக்கையை பெற்று கடைசியாக அவர்களின் மதத்தை மாற்ற பயன் படுத்தி கொண்டார்கள்.

14ஆம் நூற்றாண்டில் எல்லாம் ஒருவர் கடவுளை ஏற்று கொள்ளாவிட்டால் அவர் கடவுளுக்கு எதிரான சாத்தானின் ஆளாக கருத்த படுவார்.

குறிப்பு - ஜோன் ஆஃப் ஆர்க் எரித்து கொல்ல பட்டதை பற்றி எல்லோரும் கேள்வி பட்டு இருப்பீர்கள். 

என்ன தான் அவர் மத நம்பிக்கையாளராக இருந்தாலும் அப்பொழுது நிலவிய மத கொள்கைகளுக்கு எதிராக செயல்பட்டதால் எரித்து கொலை செய்யப்பட்டார்.

இதனை சூனியகாரி வேட்டை (Witch Hunt) என்று சொல்வார்கள்.

மேல் சொன்னவை படத்தில் ஒரு காட்சியாக வந்து போகும்.

வாழ்க்கை, நம்பிக்கை, மரணம் என்று இந்த பட காட்சிகள் ஒரு உளவியல் விசாரணை செய்யும் விதமாக அமைந்திருக்கும்.

கட்டாயம் பார்க்க வேண்டிய படம் இது.

- - -

THE SEVENTH ZEAL (1957) 

வாட்ஸ்அப் பாரதம்!

மகாபாரதம் ஒருபுறம் இருக்கட்டும். இப்போ எல்லாரும் ‘ஸ்மார்ட்’ யுகத்துல வாழ்றாங்க. அன்னிக்கு மகாபாரத கதாபாத்திரங்கள் எல்லாம் WhatsApp பயன்படுத்தி இருந்தா எப்படி இருந்திருக்கும்? இதோ ஒரு கற்பனைக் கலந்த நகைச்சுவைச் சிறுகதை:

தலைப்பு: வாட்ஸ்அப் பாரதம்!

அஸ்தினாபுரமே காலையில 6 மணிக்கு முழிக்குதோ இல்லையோ, யுதிஷ்டிரர் ‘பாண்டவக் குடும்பம்’ வாட்ஸ்அப் க்ரூப்புல (Group) ஒரு ‘குட் மார்னிங்’ மெசேஜ் போட்டிருவார்.

யுதிஷ்டிரர் (Group Admin): “தர்மமே வெல்லும். இனிய காலை வணக்கம். எல்லாரும் அவங்க அவங்க டேட்டா பிளானை மிச்சம் பண்ணுங்க. அனாவசியமா ஃபார்வேர்டு (Forward) மெசேஜ் அனுப்பாதீங்க!” (கடைசியில ஒரு ‘தர்மசக்கரம்’ எமோஜி)

பீமன், உடனே ஒரு வாய்ஸ் நோட் (Voice Note) போடுவார். அது சத்தம் அதிகமா இருக்கும்.

பீமன்: “அண்ணா! குட் மார்னிங்! ஆனா, குட் மார்னிங்கா இருக்கணும்னா, இன்னைக்கு ஒரு 100 வடை, 50 லட்டு, 20 கிலோ ஆப்பிள் – இந்த லிஸ்டை கிருஷ்ணனுக்கு வாட்ஸ்அப் பண்ணுங்க. இல்லைன்னா, இன்னைக்கு என் கதாயுதம் டி.பி.யா (DP) இருக்கும்!”

அர்ஜுனன், தன் ‘போகஸ்’ அப்ஸெட் ஆகக் கூடாதுன்னு, க்ரூப்பை ‘மியூட்’ (Mute) செஞ்சிருப்பாரு. ஆனா, கிருஷ்ணர் தனியா மெசேஜ் அனுப்புவார்.

கிருஷ்ணர் (Personal Chat): “அர்ஜுனா, கண்றாவி ஆகுதுப்பா! உன் டி.பி-ல ஏன் இன்னும் மீன் சுத்துற போட்டோவே வச்சிருக்க? ட்ரெண்டிங்கா ஏதாவது வை. இல்லைன்னா, காண்டீபத்தை வச்சு ஒரு ரீல்ஸ் (Reels) பண்ணு, ஹிட் ஆகும்!”

அர்ஜுனன்: “நட்பே! தர்மத்தின் போரில் ஃபோகஸ் பண்ணனும். டி.பி-ல இல்ல. (இதோட, கிருஷ்ணர் போட்ட ஒரு கௌரவப் பெண்மணியின் மீம்ஸை ஃபார்வேர்டு பண்றார். அதுக்கு மேல ஒரு கௌரவப் பெண்மணி 'செருப்பால அடிச்சது'ன்னு வாய்ஸ் நோட் அனுப்பியிருந்தாங்க. அதையும் அனுப்பி விடுகிறார்). இதெல்லாம் பாண்டவர்கள் வேலை இல்லை!”

அந்தப் பக்கம், கௌரவர்கள் சைடு ‘கௌரவக் கலகக் கட்சி’ன்னு ஒரு க்ரூப்.

துரியோதனன் (Group Admin): “நண்பர்களே! நேற்றைக்கு யார் அந்த ‘நண்பேண்டா’ ஸ்டிக்கரை (Sticker) பீமனுக்கு அனுப்பினது? க்ரூப் ரூல்ஸ் மறந்துட்டீங்களா? பாண்டவர்களைப் பார்த்தா கடுப்பா வரணும், பிரெண்ட்ஷிப் இல்ல! க்ரூப்பை விட்டுத் தூக்கிடலாம்னு இருக்கேன்!”

துச்சாதனன் ஒரு மெசேஜ் டைப் பண்ண ஆரம்பிச்சிருப்பார், ஆனா டைப் பண்றதுக்குள்ள ‘டிலீட்’ (Delete) பண்ணிருவார்.

சகுனி மாமா: “அடேய் மருமகனே, டென்ஷன் ஆகாதே! க்ரூப் செட்டிங்ஸ் (Settings)-ல போய் ‘அட்மின் மட்டும் மெசேஜ் அனுப்பலாம்’னு வை! அதுதான் பெஸ்ட். அதுக்குள்ள, இன்னைக்கு உன்னோட ‘ஸ்டேட்டஸ்’-ல (Status) ஒரு வீடியோ போடு. திரௌபதியை அவமானப்படுத்தின ஒரு வீடியோ! பாண்டவர்களுக்குப் பத்திக்கிட்டு வரட்டும்!” (பின்னால் ஒரு சிரிப்பு எமோஜி)

துரியோதனன்: “சூப்பர் மாமா! இப்போவே போடுறேன்! ‘கெத்து காட்டிட்டுப் போயிட்டே இருக்கணும்’னு ஒரு பாட்டு! இதோ என் ஸ்டேட்டஸ்!”

இந்தக் கூத்து எல்லாத்தையும் பீஷ்மரும், துரோணாச்சாரியாரும் அவங்க அவங்க மொபைல்ல பாத்துட்டு இருக்காங்க.

பீஷ்மர் (Personal Chat to துரோணர்): “துரோணா, இதுக்கு எங்க காலத்துல போன் கூட இல்லாம இருந்திருக்கலாம். என்னடா இது, தர்மத்தைப் பேச வேண்டிய க்ரூப்புல ஆடியோ பாட்டும், காமெடி மீம்ஸும்! எங்க காலத்துல வில் அம்பு மட்டும்தான்! இப்போ வாட்ஸ்அப் க்ரூப்பை வச்சு குலத்தையே அழிச்சுப் போடுவாங்க போல!”

துரோணாச்சாரியார்: “பீஷ்மரே! உங்க பேரன் அர்ஜுனன் என் ‘ஆன்லைன் க்ளாஸ்’ வீடியோக்களைப் பார்க்காம, வேற வேற க்ரூப்புல சேந்து ‘வில்லாளன்’னு ஃபில்டர் போட்ட போட்டோவை போடுறான்! அவனை என்னால கண்ட்ரோல் பண்ண முடியல. இந்த உலகத்துல ஒருநாள் யுத்தம் வராம, ஒருநாள் கூட வாட்ஸ்அப் அமைதியா இருக்க மாட்டேங்குது!”

சரியான சமயத்துல, திரௌபதி ‘பாண்டவக் குடும்பம்’ க்ரூப்ல ஒரு மெசேஜ் போடுறாங்க.

திரௌபதி: “யுதிஷ்டிரரே, பீமரே, அர்ஜுனரே, நகுலரே, சகாதேவரே! இங்க என் வீட்ல ‘ஜியோ’ (Jio) நெட்வொர்க் சுத்தமா வர மாட்டேங்குது! நெட் இல்லாம காலையிலயே போர் மூட் (War Mood) வந்துருச்சு! சகுனி மாமாவும், துரியோதனனும் ஒரு ட்ரெண்டிங் ஸ்டேட்டஸ் போட்டிருக்காங்க. அதைப் பார்க்கக்கூட முடியலை! முதல் காரியம், ஒரு நல்ல வைஃபை (Wi-Fi) போட்டுத் தாங்க!”

அந்த நொடியில யுதிஷ்டிரர், “யுத்தம் செய்வோம்! அஸ்தினாபுரத்துல இலவச வைஃபை தரலன்னா, தர்மமே இல்ல!” ன்னு ஒரு புது ப்ரொஃபைல் பிக்சர் (Profile Picture) போட்டு, க்ரூப்புல ‘எல்லாரும் போருக்கு ரெடி ஆகுங்க’ன்னு ஒரு மெசேஜ் போடுறார்.

வாட்ஸ்அப் க்ரூப்பை வச்சு ஆரம்பிச்ச அந்தச் சின்ன சண்டையும், கடைசியில ஒரு ‘ஆன்லைன் யுத்த’மா மாற, ‘வாட்ஸ்அப் பாரதம்’ ஆரம்பமாச்சு!

- சுபம் (இந்தக் கதை முழுக்க முழுக்கக் கற்பனை!)

The Alchemist's Anomaly - Detective Short Story

The Alchemist's Anomaly

​The disorientation was not a physical ailment, but an intellectual one. One moment, Sherlock Holmes was staring into the flickering blue flame of a Bunsen burner in his Baker Street laboratory; the next, he was slogging through ankle-deep muck while the air reeked of wet straw and unwashed peasantry.

​He found himself leaning against the damp, cold stone wall of what appeared to be a rudimentary fortress. His companion, a man whose black, close-fitting coat and dark eyes seemed to absorb the meager daylight, had already begun to whisper.

​“The decay, Holmes. Observe the decay. Not merely architectural, but moral. The collective despair of a thousand years made manifest.”

​Holmes spared a cold glance at the man. “Mr. Poe. I deduce you are as inexplicably stranded as I, though I confess your enthusiasm for this unpleasant antiquity is, as ever, excessive. Note the lack of motor vehicles and the presence of poorly cured leather goods. We have been transported—poorly, I might add—to medieval England, likely the twelfth century.”

​A moment later, they were escorted, or rather dragged, by two surly, iron-clad men to the castle's Great Hall, where Baron Godwin was raging over a trestle table.

​“These men, milord, appeared from thin air near the north wall!” growled a guard.

​Baron Godwin, a brute draped in fur and gold, glared at them. “I care not for your sorcery! My Grand Steward, Master Elias, was found murdered in his chamber before Matins. The door barred, the window small as a fist, the guards awake! It is the work of a fiend! If you are devils, solve this mystery for your freedom, or I shall introduce you to my rack!”

​Chapter II: The Locked Coffin

​The Steward’s chamber was cramped, smelling sharply of tallow and fear. The victim lay on a straw pallet, his skin a mottled, dark purple.

​Holmes instantly knelt, ignoring the Baron's impatient grunts.

​“A poisoning, naturally. The speed suggests a rapid, paralyzing agent,” Holmes muttered, examining the man’s stiff hand. “The lips are cracked, but not burned. The method of ingress is the puzzle.”

​Poe, meanwhile, stood near the victim’s head, his gaze fixed not on the corpse, but on the single, nervous servant girl huddled in the corner.

​“The impossible chamber, Mr. Holmes, is always a trick of perception,” Poe murmured, his eyes luminous in the dim light. “A locked room is a coffin built for two: the victim and the victim’s terror. This death was not supernatural, but surgical in its precision. The killer relied on superstition and trust to create the impossibility.”

​Holmes rose. “Indeed. Let us examine the three methods of ingress: the door, the window, and the victim's mouth. The door was barred from within. The window, as you noted, is inadequate for a child to pass. Therefore, the poison was ingested. What did the Steward Elias consume last night?”

​The Baron’s Chaplain, Father Thomas, stepped forward, trembling. “He shared the evening’s broth, milord, and a measure of our humble, watered wine with me. He was in fine health when I left him at Compline. His last words were a condemnation of the peasant Osric, whom Elias had starved for stealing grain.”

​Holmes paced the stone floor, his keen eyes sweeping the rough surfaces. “The broth was shared; the Chaplain lives. The wine, perhaps? No… the symptoms are too immediate, too violent for a slow-acting poison.”

​He stopped abruptly, focusing on a detail Poe had already noted: a tiny, dried residue clinging to the corner of the victim’s beard. It was a pale, chalky substance, easily missed against the Steward's pale skin.

​“Ah, a tell-tale,” Holmes announced. “Mr. Poe, while I analyze this powder’s composition—it’s an arsenic compound, I surmise, cleverly disguised—you, I believe, have already found the why.”

​Poe nodded, a dark, satisfied glimmer in his eyes. He approached Father Thomas, whose eyes flickered nervously toward the ceiling, avoiding the body.

​“You spoke of the peasant Osric, Father. A condemnation. Were the Steward’s sins confined merely to matters of grain? Or did he prey upon the weak, the pious, or the innocent?” Poe’s voice was a deep, hypnotic cadence, probing the man’s soul, not his testimony.

​Father Thomas crumpled. “He… he took advantage of Novice Agnes in the Abbey, a fortnight ago. He boasted of it! She was Osric’s only daughter!”

​Chapter III: The Sacred Poison

​Holmes held up a small, empty, beautifully carved wooden box taken from the Chaplain's belt.

​“The Chaplain carries this box to administer extreme unction, does he not? A final blessing, perhaps a small piece of consecrated bread—the Host—for the dying,” Holmes explained, pointing to the chalky residue.

​“Master Elias was not merely condemned for stealing grain, but for a sin against the innocent daughter of the thief. The Chaplain, a man of God, was caught between his sacred oath and his moral outrage. He chose a terrible justice.”

​Poe concluded the deduction, his voice ringing with gothic horror. “He knew Elias feared damnation. He did not poison the soup or the wine. When he left, the Steward was hale, but terrified by the crime he had committed against Agnes. The Chaplain returned shortly after, claiming to fear for the Steward’s soul, offering a moment of grace. He offered him the Host—the sacred, blessed bread.”

​“But this Host,” Holmes finished, tapping the little box, “was the vehicle. Powdered arsenic, disguised by the texture of the bread and the spiritual urgency of the moment. The Steward ingested his final confession and his immediate damnation, all within a locked room that proved only that the killer did not need to break in—he was welcomed.”

​Baron Godwin stared, slack-jawed, at the Chaplain, who was weeping uncontrollably, confessing his terrible, righteous sin.

​“A brilliant darkness,” Poe whispered to Holmes, as the guards seized the priest. “Your method and my madness, Mr. Holmes. It seems even across eight centuries, the human heart remains a single, morbid machine.”

The Arena of Guilt - Thriller Short Story

The Arena of Guilt

​The discovery was made at the third hour of the night. Valeria Messalina, Empress of Rome and wife to the Emperor Claudius, lay lifeless in her private chamber, a thin bronze wire drawn taut around her neck. There was no sign of struggle, only the lingering scent of cheap oil—the common fragrance of the slave quarters.

​Claudius, a man more used to academia than assassination plots, was paralyzed by cold fury. His beloved (and often scandalous) wife was dead, and the crime had the mark of an internal, intimate betrayal. Ten slaves who had been on duty near her wing were immediately arrested. All swore innocence. All were equally terrified.

​“Ten men and one length of bronze wire,” Claudius announced to his advisor, Narcissus. His voice was quiet, deadly. “How do we extract the truth when the gods themselves seem to have turned away?”

​Narcissus, ever the pragmatist, replied, “Majesty, the gods reveal truth through fire, water, and, in Rome, blood. The innocent pray for deliverance; the guilty only pray for silence. Give them a trial where only one impulse matters: survival.”

​The next day, the Colosseum was quiet but for the anxious murmur of the crowd. Claudius sat high in his imperial box, his face a mask of stone. Below him, the massive bronze gate to the holding pens was sealed.

​In the center of the sand stood the ten accused slaves. They were stripped to their tunics and each given a single, slender wooden training stick, useless against the foe they knew was coming. They were nameless men—a gardener, a cook, a messenger, a water-carrier—but to Claudius, they were simply numbers 1 through 10. The eleventh man, the killer, was hidden among them.

​Claudius had no evidence, no confession, and no hope of finding the truth through traditional means. He would watch for a psychological anomaly, a flicker of intent that distinguished a murderer from a victim.

​A harsh trumpet blast shattered the silence. The gates groaned open, and into the arena padded three enormous, starving man-eating tigers pulled from the African transports. The beasts, yellow-eyed and lean, instantly smelled fear and bloodsport.

​The scene erupted into pandemonium. The slaves scattered, their meager wooden sticks forgotten in the panic. The tigers did not hunt; they simply charged the nearest targets.

​Slave 3 screamed and dropped his stick, trying to scale the wall. A tiger caught him instantly.

Slaves 7, 8, and 9 grouped together, their sticks held low, forming a shaky perimeter of defense. A second tiger charged their cluster. They fought with coordinated, desperate terror, but their efforts were futile.

​Claudius did not look at the blood or the bodies. His eyes were fixed on the men who were still mobile. He was looking for the man who saw his comrades not as fellow slaves, but as resources.

​One man stood out: Antipater, the Empress’s personal messenger (Slave 4).

​While the nine others reacted with either paralyzed fear or frantic, cooperative defense, Antipater did something different. He was sprinting along the edge of the arena, his eyes fixed only on his own escape. When Slave 2, the cook, stumbled directly into his path, Antipater did not help him up, nor did he simply run past.

​As the third tiger bounded toward them, Antipater did not look at the beast. He looked at Slave 2, and in that split second of decision, he turned his wooden stick not on the approaching threat, but used it to deliver a vicious, low trip to the cook.

​Slave 2 tumbled heavily, his body momentarily obscuring Antipater’s path. The messenger scrambled over the fallen man, using the cook’s body as a temporary shield. The cook, now flat on the sand and dazed, became the tiger’s easy target.

​Antipater, having gained perhaps three seconds of safety, continued his frantic, solitary flight.

​Claudius lowered his hand from his brow. The deduction was complete.

​The nine innocent men had either panicked randomly, fought together, or tried to flee openly. Their actions were those of men reacting to an immediate, overwhelming external threat.

​Antipater’s act was different. In the face of certain death, he displayed the same cold, calculated betrayal of trust required to silently murder an Empress. He had seen an obstacle and used a fellow human life to dispose of it, showing a prior, established willingness to commit murder for personal gain or escape. He was not just reacting to the tigers; he was executing a survival strategy that only a killer would conceive.

​“The killer is Antipater!” Claudius roared, his voice cutting across the panicked shrieks below. “Stop the trial! Throw the nets!”

​The guards immediately rushed the sand, deploying nets to capture the surviving beasts and the one remaining murderer.

​Of the ten slaves, four were dead, five were terribly injured, and Antipater, largely unscathed, was dragged, struggling, to the imperial box.

​“Why?” Claudius demanded, staring into the messenger’s eyes.

​Antipater, realizing the deduction had been made, stopped struggling and simply smiled—the smug smile of a man who believed his perfect crime was hidden.

​“She deserved it, Majesty,” he whispered, his eyes glittering. “She was going to sell my mother. I would trade ten thousand lives just for the audacity of one good murder.”

​Claudius nodded once, his theory confirmed. He made a sharp motion to the praetorian guard standing beside the throne.

​The messenger was led away, his fate sealed by the cold, calculating nature of his actions in the face of the lions. The arena, designed to reveal strength, had instead revealed the subtle, singular depravity of true guilt.

வரி - வரி ஏய்ப்பு - அத்தியாயம் 6 - மதிப்பு கடத்தல்

 

போன அத்தியாயத்தில் ஒரு செல்வந்தர் சட்ட ரீதியாக தனக்கு வேண்டிய வேலைகளை செய்ய நிறுவனத்திற்குளேயே ஒரு கருப்பு ஆட்டை அமர்த்துவார் என சொல்லிருந்தேன்.

அதற்கு முன்....

கடன்கள் இரண்டு வகை படும் ஒன்று வங்கி மூலமாகவோ அல்லது நிதி நிறுவனம் மூலமாகவோ வாங்குவது. அப்படி நிறுவனங்கள் வங்கியில் இருந்து கடன் வாங்கும் பொழுதும் அதனை வைத்து வருமான வரியை குறைத்து கொள்வார்கள். ஏனென்றால் ஒரு பெரும் நிறுவனம் என்பது பலருக்கு வாழ்வியல் ஆதாரத்தை தரும் ஒன்று.  இந்திய அரசியல் சட்டம் பல தொழிலாளர்களின் வாழ்க்கையை பாதுகாப்பாக இருக்க இம்மாதிரியான சலுகைகளை தந்திருக்கிறது பெரும் நிறுவனங்களுக்கு. 

இது சட்ட ரீதியிலான கடன்.

அதே நிறுவனமோ அல்லது நிறுவன இயந்திரத்தை இயக்கும் மனிதர் எடுக்கும் தவறான முடிவுகளால் வங்கிகளில் இருந்து கடன் பெரும் தகுதியை இழந்திருக்கும்.

கடன் பெற்றால் தான் நிறுவனம் உயிரோடு இருக்கும் என்கிற நிலை வந்தால், அவர்கள் நாடுவது பெரும் நிதியாளர்களை தான். அதாவது பைனான்சியர்ஸ்.

சினிமா என்பது எல்லோருக்கும் தெரிந்த நுகர்வு பண்டம் என்பதால் பைனான்சியர் என்றால் சினிமா சம்பந்தப்பட்ட வார்த்தையாகவே பொதி புத்தியில் நிலைத்துவிட்டது.

ஆனால் சினிமா பைனான்சியர்களை விட அதிகம் லாபம் நடந்துவது இந்த நிறுவன பைனான்சியர்கள் தான்.

அது எப்படி சொல்லுற ?

திரைத்துறையில் யாரும் தங்களது பெயரில் கடன் வாங்குவது இல்லை. அவர்கள் எடுக்கும் படத்தில் பெயரில் தான் கடன் வாங்குவார்கள். அந்த படம் வெளிவந்து லாபம் அடைந்தால் தான் உண்டு இல்லையென்றால் இல்லை. 

படத்தின் மதிப்பு என்பது அதில் நடிக்கும் கதாநாயகன், கதாநாயகியை வைத்தே முடிவு செய் படுவதால், உச்ச நடிகர்கள் இருந்தால் தான் படத்திற்கு மதிப்பு இல்லையென்றால் உள்ளடக்கம் சார்ந்த மதிப்பு கூட்டலை படத்தை சார்ந்தோர் தான் செய்ய வேண்டும்.

உதாரணமாக இயக்குநர் பாலா சேது படம் வெளியீடுக்கு கஷ்ட பட்டதையும் பரதேசி பட வெளியீட்டுக்கு கஷ்ட பட்டத்தையும் ஒப்பிட்டு பார்த்துகொள்ளலாம். 

இப்படியான நிலை இருப்பதாலேயே பிரபல நடிகர்கள் வைத்தது தான் சட்டமாக இருக்கிறது.

ஆனால் நிறுவனங்களில் அப்படி இல்லை. நிதி அறிக்கை, லாப கணக்கு, வணிக ஒப்பந்தங்கள் தான் பேசும். அதே போல் நிறுவன குடுமி பைனான்சியர் கையில் கடன் கொடுக்கும் பொழுதே வந்துவிடும்.

இந்த பைனான்சியர்கள் பொறுத்தவரை தனிநபர் நிறுவனம், கூட்டு ஒப்பந்த நிறுவனம் அல்லது சிறிய நிறுவனம் என்றால் பிரச்சனை இல்லை. ( Sole Proprietorship / Partnership Firm / SME )

இதே பெரிய நிறுவனமாக இருக்கும் பொழுது அதில் தங்களது ஆளுமை இருக்க வேண்டுமென தங்களது ஆளை நிர்வாக குழு உறுப்பினராக சேர்ந்துவிடுவார். ( Board Of Directors ).

கடன் தொகை மிக பெரியது என்றால் என்ன செய்வார்கள் ?

இந்த நிதியாளர்கள் "சிறப்பான பழகுதல்" முறையால் வங்கியில் முக்கிய பொறுப்புகளில் இருக்கும் ஆட்களை நட்பு வட்டத்தில் வைத்திருப்பார்கள்.  அவர்கள் வைத்து கடன் பெறவே முடியாத அளவுக்கு நிதி அறிக்கைகளை கொண்ட நிறுவனத்திற்கு கடன் பெற்று தருவார்கள். 

அது எப்படி முடியும் ?

ஒரு நிறுவனத்தின் கடன் தகுதி என்பது அந்த நிறுவனத்தின் கையெழுத்து போகும் அதிகாரத்தில் இருப்போரின் கடன் தகுதியை பொறுத்தே அமையும்.

அப்பொழுது கடன் வாங்க வேண்டுமென்பதற்காக மற்றவர்களை நீக்கிவிட்டு புதிதாய் வங்கியில் இருந்து நல்ல வட்டியில் அதிகமான தொகை கடனாக பெற கூடிய நல்ல நிதி நிலை கொண்ட ஒருவரை நிறுவன இயக்குநராக சேர்ப்பார்கள். 

எல்லாம் சரி அவர்களை வைத்து என்ன மாதிரியான காரியங்களை செய்வார்கள் ?

இது ஒரு பக்கம் இருக்கட்டும்.

வரி ஏய்ப்பில் முக்கிய பங்கு என்பது உள்நாட்டில் உருவாக்கப்பட்ட கருப்பு பணம் என்பது வெளிநாட்டிற்கு போய் பல கைகள் மாறி திரும்ப வெள்ளை பணமாக கருப்பு பணத்தை உருவாக்கியவர் கைக்கு வருவது தான்.

எல்லாம் சரி அது எப்படி கருப்பு பணத்தை வெளிநாட்டுக்கு அனுப்புவார்கள் ?

தங்கம், போதை பொருள் என திரைப்படங்களில் காட்டுவார்கள். அதெல்லாம் இலெமூரியா கால கதைகளாக மாறி பல வருடங்களாகிவிட்டது.

உலகம் முழுக்க வணிக வாய்ப்புகள் அதிகமான பின்னர் கண்டுபிடித்தால் மாட்டிகொள்வோம் என்பது போன்ற விஷயங்களில் வரி ஏய்ப்பாளர்கள் நுழைவது இல்லை.

இல்லையென்றால் வேற வழியில் கருப்பு பணத்தை அனுப்புவார்கள் ?

பழங்கால வரி ஏய்ப்பு முறை தான் அது.

இந்தியா நாட்டில் இருந்து வெளிநாட்டிற்கு காய்கறி பழங்கள் எல்லாம் ஏற்றுமதி ஆகுகிறது.

இதில் அரசு இயந்திரம் சோதனை என வந்தால் என்ன கண்டுபிடிப்பார்கள். 

ஒன்றும் இல்லை. காய்கறிகளில் பழங்களுக்கு நடுவில் எதாவது மறைத்து வைத்து அனுப்ப பட்டு இருக்கிறதா அவை அரசால் ஏற்றுகொள்ள பட்டவையா என்று தான் சோதனை செய்வார்கள். மற்றபடி காய் பழங்கள் ஏற்றுமதி இறக்குமதி எல்லாம் பெரிய விஷயம் இல்லை தான்.

உதாரணமாக -

அமெரிக்க நாட்டில் இருக்கும் ஒரு நிறுவனம் இங்கு இருந்து 20 டன் வெங்காயம் வாங்கி இருக்கிறது. அதனை இங்கு இருந்து அனுப்புவார்கள். 

அமெரிக்க நிறுவனத்தில் இந்த பரிவர்த்தனையை பார்த்துகொள்ள ஒருவர் இருப்பார், அவர் நமது நிதியாளர்களால் அமர்த்தபட்ட நபராக இருப்பார். அவரே இந்தியாவில் இருந்து தான் வெங்காயம் வாங்க வேண்டும் என்பதை சொன்னவராக இருப்பார்.

இதில் எப்படி கருப்பு பணம் சம்பந்தப்பட்டு இருக்கிறது ?

இங்கு 20டன் வெங்காயத்திற்கு பதில் 30டன் வெங்காயமாக அனுப்ப பட்டு இருக்கும். அதாவது 20டன் நிறுவன கணக்கில் வந்துவிடும். மிச்சம் இருக்கும் 10 டன் வெங்காயம் கருப்பு பணத்தின் இன்னொரு உருவம். 

பின்னர் இந்த பத்து டன் வெங்காயம் மட்டும் தனியாக எடுக்க பட்டு மக்களிடத்தில் விற்க படும். இந்திய கருப்பு பணம் அமெரிக்க மக்களின் மூலம் வெள்ளை பணமாக மாற்ற பட்டு இருக்கும்.

மேலும் தெரிந்து கொள்ள - Trade Based Terrorist Financing And Money Laundering - சர்வதேச அறிக்கைகள்

பின்னர் என்ன நடக்கும் ?

இது ஒன்று மட்டும் தான் வழியா வேறு வழி இல்லையா ?

தொடரும்....

#வரி #வரிஏய்ப்பு

வரி - வரி ஏய்ப்பு - அத்தியாயம் 5 - செலவு கணக்கு

போன அத்தியாயத்தில் அடையாள திருட்டை பற்றி சொல்லிருந்தேன், பின்னர் வரி ஏய்ப்புக்கு முக்கிய காரணியாக கடன்களும் அது உருவாக்கி தரும் மறைமுக வழிகளும் இருக்கிறதென சொல்லி முடித்திருந்தேன்.

பெரும் நிறுவனங்களும் பெரும் செல்வந்தர்களும் பெரும்பாலும் கடன்கள் வாங்குவதேனென பார்த்தோமானால் போலி கணக்கு எழுதுவதற்காக இருக்கும். பல பெருநகர வணிக சந்தைகளை கவனித்து பார்க்கும் பொழுதெல்லாம் எனக்கு தோன்றுவது எல்லாம் ஒன்றே ஒன்று தான். இவ்வளவு பணம் வைத்திருக்கிறார்கள் பிறகு ஏன் கடன் வாங்குகிறார்கள். இவர்கள் நினைத்தால் ஒரே காசோலை தந்து மொத்த விற்பனை செய்து விடலாமே. 

இதற்கு கடன் வசூலிப்பது எப்படி நடைபெறுகிறதென பார்க்க வேண்டும்.

ஒரு நிதி நிறுவனத்தில் இருந்து கடன் வாங்கும் பொழுதும் கடன் தொகை நேரடியாக கடன் பெறுபவரின் வங்கி கணக்கிற்கு போய் விடும்.

பின்னர் மாதாந்திர தவணை முறையில் வங்கி கணக்கில் இருந்து சிறு சிறு தொகையாக எடுக்க படும்.

மாத சம்பளம் வாங்குபவருகளெல்லாம் இப்படியாக நடக்கும். 

பெரும் பணம் படைத்தவர்கள் மாதாந்திர தவணை செலுத்தி கொண்டு இருப்பார்கள் ஆனால் அதே சமயம் மாதாமாதம் சிறு தொகைகளாக ரொக்க பணமாக செலுத்துவார்கள். 

அதுவும் கடன் தவணை ஆரம்பித்து சில மாதங்களிலேயே ஆரம்பித்துவிடுவார்கள்.

பொதுவாக கடன் வாங்கி வியாபாரத்தில் அதனை முதலீடு செய்யும் பொழுது லாபம் என்பது உடனே வராது. அப்படியாக லாபம் வரும் பொழுது தான் மற்ற செலவுகளுக்கு பணம் செலுத்திவிட்டு கடனுக்கு பணம் செலுத்தி அசலை குறைக்க முடியும். 

ஒரு வியாபாரத்தின் தன்மையை ஆராய்ந்தாலே லாபம் எப்பொழுது வருமென கணிக்க முடியும்.

அப்படியாக அந்த காலத்திற்கு சிறு தொகை கடன் கணக்கிற்கு வந்தால் பிரச்சனை இல்லை. சரி எதோ பணம் வந்திருக்கிறது அதனால் அசலை குறைக்க பணம் செலுத்துகிறாரென எடுத்து கொள்ளலாம்.

ஆனால் தொடர்ந்து அப்படியாக வரும் பொழுது சந்தேகம் வர தான் செய்யும்.

ஏன் கடன் வாங்கினார் ? இப்படி சிறு லாபம் வருமென்கிற நிலையில் இருந்தால் கடன் வாங்காமலேயே வியாபாரத்தை நடத்தி இருக்கலாமே ?

இம்மாதிரியான நிலையில் மூன்று வாய்ப்புகள் தான் இருக்க முடியும் வணிக சந்தையில்.

1. உண்மையிலேயே உடனே லாபம் வருகிறது மனசாட்சியுடன் வாடிக்கையாளர் பணம் செலுத்துகிறார். இதற்கான வாய்ப்புகள் மிகவும் குறைவு.

2. கருப்பு பணத்தை வெள்ளையாக மாற்ற எடுக்கும் முயற்சி. இதற்கும் வாய்ப்பு குறைவு. சந்தையில் ஒரு வணிகர் நேரடியாக இதில் ஈடுபடுவது இல்லை. பெயர் கெட்டு விடும் என்பதால்.

3. போலியாக நஷ்ட கணக்கு காட்ட. இதற்கு வாய்ப்புகள் அதிகம். போலி செலவு கணக்கை காட்டி கருப்பு பணத்தை வெள்ளையாக மாற்றி விடலாம். 

சரி கடைசி குறிப்பை மட்டும் எடுத்து கொண்டு சிலவற்றை பார்ப்போம்.

பல வருடங்களுக்கு முன்பு நான் காஞ்சிபுரம் வணிக சந்தையில் வேலை செய்து கொண்டு இருந்தேன். அப்பொழுது தெரிந்த வணிக தணிக்கையாளரை சந்தித்தேன். 

அவர் ஒரு விசித்திரமான கடன் கணக்கை பற்றி சொன்னார்.

ஒரு நபர் கிணறு வெட்ட கடன் வாங்கி இருந்தார். அதனை வைத்து விவசாயம் செய்ய போவதாக கடன் மனுவில் குறிப்பிட்டு இருந்தார். 

சில மாதங்கள் போன பிறகு கடன் தவணை கட்டவில்லை ஏனென்று கேட்க நேரில் போய் பார்த்தால் கூட்டமாக வந்த மாடுகள் மண்ணை கிளறி விட்டதால் கிணறு மூடிகொண்டது என சொன்னாராம்.

இந்த வழக்கு ஒரு பக்கம் இருக்கட்டும்.

இன்றைய தேதியில் இந்தியாவில் இருக்கும் பிரபல கோயில் ஒன்றில் தயாரிக்க படும் பிரசாதத்தில் அசைவ பொருட்கள் இருந்ததாக செய்திகள் வருகிறது.

அப்பொழுது குறிப்பிட்ட நாட்களில் தான் இந்த பிரச்சனை வருகிறது. அதனால் இதுவரையில் வாங்கிய கோடி கணக்கான சமையல் பொருட்களை குப்பையில் கொட்டி அழித்துவிடுவது என முடிவில் வருவார்கள்.

பிறகு என்ன ஆகும் கணக்கில் இத்தனை கோடி ரூபாய் சமையல் மூல பொருட்கள் வாங்க செலவாகி விட்டது என எழுதுவார்கள்.

சரி அப்படியானால் வியாபாரம் நடந்து லாபம் வந்திருக்குமே அந்த கணக்கு எங்கே என கேட்டால் ...

எங்கே வியாபாரம் நடந்தது, அசைவம் கலந்திருக்கிறது என குப்பை அதனை கொட்டி விட்டோமென சொல்வார்கள்.

இப்பொழுது உண்மையில் அந்த கோடி கணக்கான ரூபாய் வைத்து பொருட்கள் வாங்கினார்களாயென கண்டு பிடிக்க முடியாது.

சரி அந்த தொகை ஒரு கடைக்கு போய் இருக்கும், அங்கே வைத்து கண்டுபிடிக்கலாமென போனால் அந்த கடைகாரர் அந்த மூல பொருட்களை கடன் பெயரில் இன்னாரிடமிருந்து வாங்கினேன், அவருக்கு ரொக்க பணமாக கொடுத்துவிட்டேனென சொல்வார்.

அவர் சொன்ன படியே அவரது வங்கி கணக்கில் இருந்து அந்த தொகை எடுக்க பட்டு இருக்கும். இது போல ஆயிர கணக்கில் இருக்கும். ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் அந்த பண பரிவர்த்தனை பாதையை தொடர்ந்து செல்ல முடியாது.

பல ஆயிரம் கருப்பு பணம் உருவாகி இருக்கும். 

இதற்கென எல்லா மத நிறுவனங்களும் இப்படி தான் என சொல்லவில்லை. 

அந்த நிறுவன சட்ட திட்டங்களை தங்களுக்கு சாதகமாக பயன் படுத்தி கொள்ள ஒருவரை அந்த நிறுவனத்திற்குள் அமர்த்துவிடுவார் ஒரு செல்வந்தர்.

கருப்பு பணம் இப்படி அப்படியென பல நாடுகள் சுற்றி பல வணிக நிறுவனங்கள் வழியாக மீண்டும் அந்த செல்வந்தர் கணக்கிற்கு வெள்ளை பணமாக வந்து சேரும்.

கோயிலிருந்து கருப்பு பணம் உருவாகி விட்டது. அது மேற்கொண்டு எப்படி எந்த வழியில் போகும் ?

தொடரும்

#வரி #வரிஏய்ப்பு

வரி - வரி ஏய்ப்பு - கடன்கள் - அடையாளங்கள் விற்பனைக்கு - அத்தியாயம் 4

பழங்காலத்தில் வணிகம் சார்ந்து சமூக நிலை அமைப்புகள் உருவான பின்பு அதனை ஏற்று கொள்ளாமல் இருந்த மக்களை ஆதிக்க நிலையில் இருந்தவர்கள் தாங்கள் உருவாக்கிய சமூக அமைப்பில் இருந்து ஊருக்கு வெளியே ஒதுக்கி வைத்தனர். 

தொழில் செய்யவோ வணிகம் செய்யவோ குடும்பம் நடத்த பொருள் உதவியோ அவர்களுக்கு வழங்க படவில்லை. 

அப்பொழுது சமூக அமைப்பை ஏற்று கொண்ட மக்கள் செய்ய விரும்பாத வேலைகளை செய்து உயிர் வாழ வேண்டிய நிலைக்கு தள்ள பட்டார்கள். மனித கழிவை அகற்றுவது, பிணம் எரிப்பது, சாக்கடை சுத்தம் செய்வது போன்றவை. அதுதான் மற்ற மக்கள் செய்ய விரும்பாத வேலையாக இருந்தது. (விரிவாக உப்புக்கு சப்பாணி அத்தியாயம் 2ல் வரும்)

அதிலிருந்து பெரிய வருமானம் என்று வராது. ஊர் மக்கள் கொடுக்கும் பணம் சாப்பாட்டை கொண்டு தான் அவர்கள் உயிர் வாழ்ந்தார்கள்.

இயல்பாகவே இந்த போன்ற நிலையில் இருப்போர்கள் மீது வரி என எதையும் விதிக்க முடியாது. 

இருந்தும் அவர்களிடம் இருந்து பணம் பார்க்க நினைத்து, அவர்களை அடிமைகளாக மாற்ற நினைத்து வைத்தது தான் பெண்கள் மீதான மார்பு வரி.

கால போக்கில் சமூக அமைப்பை ஏற்று கொள்ளாத மக்களை கீழ்நிலை சாதி என முத்திரை கொடுத்து ஆதிக்க மக்களின் அடிமைகளாக மாற்றினார்கள்.

மார்பு வரி பற்றி பேசும் பொழுது எல்லாம் கேரளா நங்கேலி பற்றி தான் அதிகம் குறிப்பிடுவார்கள்.

ஆனால் மகாபாரதத்தில் பாண்டவர்கள் பகடை விளையாட்டில் தோற்று அடிமைகளாக ஆகி இருப்பார்கள். அப்பொழுது திரௌபதியையும் பந்தயமாக வைத்து தோற்று இருப்பார்கள். திரௌபதியை சபைக்கு இழுந்து வந்த உடன் மார் உடல் மறைத்து புடவை கட்டி இருப்பார். மார்பை மறைத்துகொள்ள பெண் அடிமைகள் வரி செலுத்த வேண்டுமென துரியோதனன் சொல்ல, வரி செலுத்த பணம் இல்லாத படியால் துச்சாதனன் இடம் சொல்லி துகிலுரிக்க சொல்வான். 

இப்படியாக ஒரு நாட்டுபுற கதை ஒன்று இருக்கிறது. ஆக சரித்திரத்தில் நாட்டை வளர்க்க மட்டும் இல்லை அடிமைகளை உருவாக்கவும் வரி பயன் பட்டு இருக்கிறது.

இது ஒரு பக்கம் இருக்கட்டும்.

போன அத்தியாயத்தில் வாடகைக்கு வங்கி கணக்கு பயன்படுத்த படுவதை பற்றி பார்த்தோம். அதுவே ஆரம்ப புள்ளி கருப்பு பணத்தை வெள்ளையாக மாற்றும் வேலையில்.

சில மாதங்களுக்கு முன்பு மிசோரம் மாநிலத்தில் வாகன கடன்களில் போலியான வாடிக்கையாளர்களை கொண்டு கடன் வழங்கியது பெரும் பிரச்சனையாகி பரபரப்பான செய்தியானது. ஆனால் பொது மக்கள் என்னவோ அதனை சிறு பிரச்சனையென கடந்திருப்பார்கள். ஆனால் கடல்களில் மிதக்கும் பெரிய பனிப்பாறையின் நுனி தான் அவையென பலருக்கு தெரிவதில்லை.

மூன்றாம் அத்தியாயத்தில் சொன்னது போலவே தான் கிடைக்கும் தரகும் பணத்திற்கு ஆசைபட்டு அடையாளங்களை விற்கிறார்கள்.

இப்படியாக போலி அடையாளத்தை வைத்து எந்த கடன் வாங்க முடியும் என கேள்வி வரும்.

முக்கியமாக கடன் மற்றும் கடன் அட்டைகள்.

நமது அரசும் அரசு இயந்திரமும் மத்திய வங்கியோடு இணைந்து இது போன்ற குற்றங்களை தடுக்க பல முயற்சிகள் எடுத்து கொண்டு தான் இருக்கிறார்கள். ஆனால் கட்டுக்கடங்காமல் தான் இருக்கிறது.

ஏனென்றால் ?

உலகமயமாக்கலுக்கு முன்பு வரையில் லஞ்சம், கருப்பு பணம் என்பது எல்லாம் அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களை சார்ந்தது என்ற நிலை இருந்தது. பொது மக்களுக்கும் அதற்கும் தொடர்பு இல்லாமல் இருந்தது.

இன்றோ இந்திய நாட்டின் வணிக கதவுகள் திறந்துவிட்ட படியால் வணிக சந்தை பெரிய அளவில் வளர்ந்திருக்கிறது. அந்த மிக சந்தையில் இருந்து பொது மக்களும் பயன் பெற ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள்.

தகுதிகளை வளர்ந்து கொண்டு சட்டரீதியாக வருமானம் பார்க்கும் மக்கள் அதிகமாகி கொண்டு இருக்கிறார்கள்.

அவர்களை போலவே தகுதிகளை வளர்த்துகொள்ளாமல் வருமான வாய்ப்புகளை இழந்த நிலையில் இருக்கும் மக்களும் அதிகமாகி கொண்டு இருக்கிறார்கள்.

அவர்களெல்லாம் தங்களது சட்ட ரீதியிலான அடையாளங்களை விற்க ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள்.

அடையாளங்களை அடகு வைப்பது, சிறிய தொகைக்கு கொடுப்பது என செய்து கொண்டு இருக்கிறார்கள். அது தவறு என்று உணராதளவிற்கு தான் அவர்களது விழிப்புணர்வு இருக்கிறது.

சட்டரீதியான அடையாளங்களை வைத்து வரி ஏய்ப்பு நடக்குமா ? இதில் கருப்பு பணத்தை வெள்ளையாக மாற்றுவதில் எப்படி அடையாளங்கள் பயன் படுத்த படுகிறது ?

உதாரணமாக சில கடன்களுக்கு செயல் முறை அதிகமாக கவனிக்க படாமல் இருக்கும். அந்த கவன குறைவால் உருவாகும் ஓட்டைகளை தான் பொருளாதார இடை தரகர்கள் பயன் படுத்துவார்கள்.

அதென்ன ஓட்டைகள் ?

தொடரும்...

#வரி #வரிஏய்ப்பு

வரி - வரி ஏய்ப்பு - வாடகைக்கு வங்கி கணக்குகள் - அத்தியாயம் 3

போன அத்தியாயத்தில் பொருளாதார குருவிகளிடம் கருப்பு பணம் வருகிற வரைக்கும் பார்த்தோம். கருப்பு பணத்தை வெள்ளையாக மாற்றும் முதல் படியாக இந்த குருவிகள் பயன்படுத்துவது பணத்திற்கு ஆசைபடும் ஏழ்மை நிலையில் இருக்கும் வங்கி கணக்குகள். 

இப்பொழுது தினசரி கஷ்ட பட்டு வேலை பார்த்து மாதத்திற்கு 10 ஆயிரம் சம்பாரிக்கும் ஒருவர் தான் இந்த குருவிகளின் குறி. இவர்களுக்கு வெளி உலகம் தெரியாது மேலும் இவர்களது உலகம் ஒரு சிறு வட்டத்திற்குள் இருக்கும். அது போலவே இவர்களது விழிப்புணர்வும் ஒரு எல்லைக்குள்ளாகவே இருக்கும். அதனை தங்களுக்கு சாதமாக பயன்படுத்தி கொள்வார்கள் இந்த குருவிகள்.

பொதுவாக வாடகை என்று எல்லாம் வெளிப்படையாக தூண்டில் போட மாட்டார்கள் குருவிகள். தங்களுக்கு வியாபாரத்தின் மூலம் ஒரு தொகை வர வேண்டியது இருக்கிறது ஆனால் வங்கி கணக்கை முடக்கி இருப்பதால் அதனை பயன்படுத்த முடியாமல் இருக்கிறேன், கொஞ்சம் பணம் அனுப்பி பெற வேண்டி இருக்கிறது யாரை கேட்டும் உதவ யாரும் வரவில்லை, அந்த பண பரிவர்த்தனைகள் உன் வங்கி கணக்கில் செய்து கொள்ளட்டுமா, சும்மா எல்லாம் இல்லை அதற்கு தரகு பணமாய் 5000 ரூபாய் தருகிறேன் என்பதாய் இருக்கும் அந்த தூண்டில்.

மாதம் முழுவதும் கஷ்ட பட்டு பார்க்கும் வருவாய் சும்மா இருக்கும் வங்கி கணக்கின் மூலம் பாதி வருமானம் கிடைத்தால் லாபம் தானே என அந்த ஏழ்மை நண்பர் யோசிப்பார். கொஞ்சம் கடன் பிரச்சனையை சமாளித்துவிடலாமென யோசிப்பார்.

பெரியதாக பொருளாதார குற்றங்கள் பற்றி தெரியாததால் பல விஷயங்கள் புரிந்து கொள்ள முடியாத நிலையில் இருப்பதால் என் வங்கி கணக்கு என் உரிமை என முடிவெடுப்பார்.

பிறவு என்ன நடக்கும் ?

பொருளாதார குருவிகள் இதே போன்ற பல அப்பாவிகளை பிடிப்பார், அவர்களது வங்கி கணக்குகள் கைவசம் வந்த உடன் வேலையை காட்ட ஆரம்பிப்பார்.

இந்தியாவில் தினசரி வங்கி கணக்கில் ஒரு லட்சம் மேல் பண பரிவர்த்தனை நடந்தால் இந்திய மத்திய வங்கிக்கு பரிவர்த்தனையின் விவரங்கள் வங்கியால் பகிர்ந்துகொள்ள படும். 

வங்கிக்கு தெரியாத நபர் என்றால் நேரில் பார்த்தோ அலைபேசியில் அழைத்தோ விவரங்கள் கேட்டு குறித்து வைத்துகொண்டு அவற்றை மத்திய வங்கி உடன் பகிர்ந்துகொள்ள வேண்டும். (இதற்கான அறிக்கை மத்திய வங்கியின் இணையதளத்தில் இருக்கிறது - https://www.rbi.org.in/commonperson/English/Scripts/Notification.aspx?Id=117 )

இதனை தெரிந்துகொண்ட குருவிகள் அந்த அப்பாவிகளின் வங்கி கணக்கில் தொடர்ச்சியாக கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வங்கி கணக்கில் பணத்தை செலுத்தி கொண்டு இருப்பார்கள்.

முக்கியமாக அப்பாவிகளின் வங்கி கணக்குகள் ஒரே வங்கியை அல்லது ஒரே வங்கி கிளையை சேர்ந்த ஒன்றாக இல்லாத மாதிரி பார்த்து கொள்வார்கள்.

ஏனென்றால் ஒரே ஆள் தொடர்ச்சியாக பல்வேறு கணக்குகளில் பணத்தை செலுத்திகொண்டு இருந்தால் ஏன் என்ன என வங்கி அதிகாரிகள் கேட்க வேண்டும்.

அதனால் மாற்றி மாற்றி கருப்பு பணத்தை மொத்தமாய் வங்கி கணக்கில் கொண்டு வந்திருப்பார்கள்.

பிறகு இந்த பணத்தை எல்லாம் ஏதோ தொண்டு நிறுவனத்திற்கோ அல்லது மத பிரச்சார நிறுவனத்திற்கோ அனுப்பி வைக்க படும்.

இந்த பரிமாற்றத்திற்கு மூன்று வாரங்களில் இருந்து இரண்டு மாதங்கள் வரைக்கும் குருவிகள் கால அவகாசம் எடுத்துக்கொள்வார்கள்.

சொன்ன மாதிரியே அப்பாவிகளிடம் வங்கியில் இருந்து யாராவது கூப்பிட்டு பண பரிவர்த்தனை பற்றி கேட்டால் சொத்து விற்க பணத்தில் உறவினர் கொடுத்தது நியாயபடி எனக்கி வர வேண்டிய பங்கு என சொல்லுங்கள் என சொல்லி விடுவார்கள்.

இது போன்ற காரணங்கள் சூழ்நிலைக்கு ஏற்றது போல் சொல்லி கொடுக்க படும்.

மேலும் இந்த பண பரிவர்த்தனையை எல்லாம் இந்த பொருளாதார குருவிகள் நேரில் செய்ய மாட்டார்கள். இவர்களுக்கென்று ஒரு புள்ளிங்கோ கூட்டம் இருக்கும். பெரும்பாலும் அவர்களும் அப்பாவிகள் தான் எதோ அண்ணன் வாழ்க்கைக்கு வெளிச்சம் காட்ட போகிறாரென நம்பி மோசம் போய் கொண்டு இருப்பார்கள்.

ஒவ்வொரு வங்கி கணக்கிலும் குறிப்பிட்ட அளவிற்கு தான் பணத்தை செலுத்துவார்கள். நிறைய செய்தால் சந்தேகம் வந்துவிடும் என்ற காரணத்தால்.

சரி இந்த தொண்டு நிறுவனமோ அல்லது மத பிரச்சார நிறுவனமோ பணத்தை எடுத்து ஓடிவிட்டால் என்ன செய்வார்கள் ?

அப்படி எல்லாம் நடக்காது, தரவேண்டியது எல்லாம் சரியாக தரபட்டு கொண்டு இருக்கும். தரகு பணம்.

மேலும் இந்த பரிவர்த்தனையை எல்லாம் மறைக்க பொதுமக்களிடமிருந்தும் அதிகமாக நன்கொடை வாங்குவார்கள்.

காரணம்.

திருப்பதியில் மொட்டை அடித்த நபரை கண்டுபிடிக்க முடியுமா ? முடியாது ஏனென்றால் பலர் மொட்டை அடித்து இருப்பார்கள். அது போல பல கோடிகள் நன்கொடையாக  வரும் பொழுது சில லட்சங்கள் கண்டு கொள்ளாமல் விட படும். 

பூவோடு சேர்ந்த நாரும் மணக்கும் கதையாய் கருப்பு பணமும் நன்கொடை என்ற அடையாளத்தில் மறைந்து கொள்ளும்.

எல்லா தொண்டு நிறுவனங்களும் பிரச்சார நிறுவனங்களும் இப்படியாக என கேட்டால் இல்லை. நேர்மையாய் இருக்கும் பல இருக்கின்றன. 

ஆனால் இன்றைய தேதியில் பல தொண்டு நிறுவனங்கள் உருவாகி கொண்டு இருக்கிறது என்பதும் உண்மை. 

கருப்பு வெள்ளை ஆட்டத்தில் இது மட்டும் தான் வழியாக எடுத்து கொள்ள படுமா ?

இல்லை இதுவும் ஒரு வழி.

அப்படியென்றால் இன்னொரு வழி ?

 கடன்கள்....

தொடரும்

#வரி #வரிஏய்ப்பு

வரி - வரி ஏய்ப்பு - பொருளாதார குருவிகள் - அத்தியாயம் 2

வரிகளென்று சொன்னாலே அவை எதோ நவீன காலத்தின் அடையாளமாகவே பார்க்க படுகிறது ஆனால் அவை நாடோடிகளாக இருந்து கூட்டமாக வாழ தொடங்கி எப்பொழுது மனிதன் சமூக அமைப்பு என்று உருவாக்கினானோ அப்பொழுதே வரி என்பது பிறந்து விட்டது. வரியின் உருவம் பரிவர்த்தனை ஆகியவை காலத்திற்கு ஏற்றது போல் மாறி கொண்டு இருக்கும்.

மேலும் வரி என்பது சரித்திர நிகழ்வுகளோடு தொடர்புடையது, வரலாற்றின் போக்கை கொண்டு செல்லும் காரணியாக அமைந்துவிடுகிறது. ஆனால் மறைமுகமாக.

புறநானூற்றில் இடைக்குன்றூர் கிழார் எழுதியது 

"ஒருவனை ஒருவன் அடுதலும், தொலைதலும்,

புதுவது அன்று; இவ் உலகத்து இயற்கை;

இன்றின் ஊங்கோ கேளலம் திரள் அரை

மன்ற வேம்பின் மாச் சினை ஒண் தளிர்

நெடுங் கொடி உழிஞைப் பவரொடு மிடைந்து,

செறியத் தொடுத்த தேம் பாய் கண்ணி,

ஒலியல் மாலையொடு, பொலியச் சூடி,

பாடு இன் தெண் கிணை கறங்க, காண்தக,

நாடு கெழு திருவின், பசும் பூண், செழியன்

பீடும் செம்மலும் அறியார் கூடி,

'பொருதும்' என்று தன்தலை வந்த

புனை கழல் எழுவர் நல் வலம் அடங்க,

ஒரு தான் ஆகிப் பொருது, களத்து அடலே"

இந்த பாடலில் சேரர், சோழர் மற்றும் ஐந்து குறுநில மன்னர்கள் என ஒன்று சேர்ந்து பாண்டியன் நெடுஞ்செழியன் மீது படையெடுத்து போர் தொடுக்கிறார்கள்.

அவர்கள் எல்லோரையும் ஒன்று சேர்ந்து எதிர் போர் புரிந்து பாண்டியன் ஒற்றை ஆளாக போரில் வெல்கிறார். இது தான் இந்த பாடலில் கூற படும் செய்தி. 

இந்த போரின் காரணமாக பலர் கூறுவது பாண்டிய நாட்டில் இருந்த செல்வத்தை. ஆனால் செல்வம் இருந்தால் பெருன் படை கொண்டு போர் புரிய அவசியம் இல்லை. 

ஆனால் எப்பொழுது அவசியம் வந்ததென்றால் பாண்டியர்களிடத்தில் பெரும் வணிக வர்த்தகம் நடைபெறும் பெரிய துறைமுகங்களான கொற்கை துறைமுகம், பூம்புகார் துறைமுகம் ஆகியவை இருந்தன. அந்த வணிக வர்த்தகத்தின் மூலம் பாண்டியனுக்கு ஏராளமான வரி கிடைத்தது. அந்த வரியின் மூலம் பாண்டிய நகரம் பெருன் செல்வசெழிப்புடன் இருந்தது. அதுவே சோழர்களை, சேரர்களை கூட்டணி உடன் போர் தொடுக்க செய்தது.

வரி வாய்ப்பு பற்றி தெரியாததால் தான் மாலிக் கபூர் படையெடுத்து  வந்து பலரை கொன்று கொள்ளை அடித்து சென்றான். 

சரி இது பக்கம் இருக்கட்டும்.

போன தொடரில் பெரும் நிறுவனமோ அல்லது தொழிலதிபரோ எப்படி கருப்பு பணத்தை வெள்ளையாக மாற்றுவார்கள் என முடித்திருந்தேன்.

அது எப்படியென்றதரகர்கள் உதாரணமாக : 

Under Invoicing - அதாவது ஒரு பெரும் தொழிலதிபர் வணிக ஆண்டின் செய்து வந்த வணிகத்தின் மூலம் 200 கோடி ரூபாய் லாபம் கிடைத்திருக்கிறதென்றால் அதனை 100 கோடி ரூபாய் தான் லாபம் கிடைத்திருக்கிறது என அரசுக்கு கணக்கு காட்டி அதற்கான வரியை செலுத்தி விடுகிறார்.

இப்பொழுது கணக்கில் வராத 100 கோடி ரூபாய் என்பது கருப்பு பணமாகி விடுகிறது.

இந்த 100 கோடி ரூபாயை சிறிது தரகு பணத்திற்காக வெள்ளையாக மாறி கொடுக்கும் இடை தரகர்கள் நிறைய பேர் இருக்கிறார்கள். பொருளாதார குருவிகள்

இந்த 100 கோடியை  அந்த இடை தரகர் 20 நபர்களிடம் சமமாய் பிரித்து கொடுப்பார். அதாவது ஆள் ஒருவருக்கு 5 கோடி என்று.

அல்லது 5 நபர்களுக்கு 20 கோடி என. சூழ்நிலைக்கு ஏற்றது போல் சதவிகிதங்கள் மாறும்.

இந்த இரண்டாம் நிலை இடை தரகர்கள் அவர்களுக்கு கீழ் இருக்கும் நபர்கள் மூலம் கருப்பை வெள்ளையாக மாற்றும் வேலையை செய்வார்.

அவற்றில் சில கோயிலுக்கு நன்கொடை, போலி தொண்டு நிறுவனத்திற்கு நன்கொடை, இல்லாத கடையில் பண பரிமாற்றங்கள் மற்றும் சில...

அதிலெல்லாம் எப்படி செயல் படும் ?

அடுத்த பதிவில்.

தொடரும்.

#வரி #வரிஏய்ப்பு

வரி ஏய்ப்பு - கருப்பு பணம் - அத்தியாயம் 1

இந்த 78வது சுதந்திர தினத்தில் இந்தியாவின் மிக பெரிய பிரச்சனை லஞ்சம் தான் என இந்தியன் தாத்தா தனமாய் பேசி கொண்டு இருந்தால் அவர்களை போல் அறிவார்ந்த கிணற்றுத் தவளை யாரும் இல்லை.

லஞ்சம் ஒரு பிரச்சனையாக இருந்ததென்னவோ உண்மை தான் அது உலகமயமாக்கலுக்கு முன்பும் பிந்தைய சிறு வருடங்களில் தான்.

ஏனென்றால் லஞ்சமாய் கொடுத்து வாங்க படும் பணம் வரி கணக்கில் வராமல் போய் விடும், அப்பொழுது லஞ்சம் யார் வாங்குவார்களென பார்த்தால் அரசு இயந்திரத்தில் இருப்போரும் இயந்திரத்தை இயக்கும் அதிகாரத்தில் இருந்தவர்களும் தான்.

உலகமயமாக்கலுக்கு பின்னர் என்ன நடந்ததென்றால் இந்தியாவின் வணிக சந்தையின் கதவுகள் உலக வணிகத்திற்கு திறந்துவிட பட்டன. 

அப்படி திறந்துவிட பட்ட பொழுது வணிகம் வளர்ந்தது. வணிகம் வளர்ந்த பொழுது அரசுக்கு செலுத்த வேண்டிய வரி தொகையும் வளர்ந்தது.

லாபமொன்றே குறிக்கோளாக இருக்கும் வணிக இயந்திரம் வரியை தவிர்க்க வழி இருந்தால் அதனை பயன் படுத்திக்கவே செய்யும். 

வணிகத்தின் இயல்பு அது இல்லை, வணிகத்தில் இருக்கும் ஒரு வாய்ப்பு. அதனை பயன்படுத்தி கொள்ளவும் பயன்படுத்தி கொள்ளாமல் இருப்பதும் அந்த வணிக இயந்திரத்தை செலுத்தி கொண்டு இருப்பவர்களின் கையில் இருக்கிறது.

அந்த வாய்ப்பினை பயன்படுத்தி கொண்டு வணிக இயந்திரத்தில் அதிகாரத்தில் இருப்பவர் வரி ஏய்ப்பு செய்து விடுகிறார்.

வணிகத்தை அல்லது கிடைக்க பெற்ற லாபத்தை குறைவாக காட்டி குறைவான வரி தொகையை செலுத்தில் விடுகிறார். நடப்பில் இருக்கும் வரி முறையை ஏய்த்து விடுகிறார். வரி ஏய்ப்பு நடந்து விடுகிறது.

கணக்கில் வராத பணம் கருப்பு பணமாக மாறி விடுகிறது.

இந்த கருப்பு பணத்தை வெள்ளை பணமாக மாற்ற மூன்று அடுக்குகளை கொண்ட வழி முறையை கையாள்வார்கள்.

அவை

1. Placement - நிலை அமர்த்தல் 

2. Layering - அடுக்குகளை உருவாகுதல்

3. Integration - ஒருங்கிணைத்தல்

கருப்பை பணத்தை உருவான உடன் அதனை கையில் வைத்திருக்க முடியாது, அப்படி வைத்திருந்தால் அது சட்டத்திற்கு எதிரானது. 

அதனால் அதனை வெள்ளையாக மாற்றுவார்கள். அப்படி மாற்றிவிடுதலில் முதல் நிலை தான் நிலை அமர்த்தல்.

அப்படி நிலை அமர்த்திய உடன் பல்வேறு அடுக்குகளை உருவாக்கி அந்த கருப்பு பணம் வந்த மூலத்தை அழித்துவிடுவது தான் இரண்டாம் நிலை அடுக்குகளை உருவாக்குதல்.

அப்படி பல்வேறு அடுக்குகளை உருவாக்கி பல்வேறு பண பரிவர்த்தனைகள் செய்து பணத்தின் மூலத்தை கண்டுபிடிக்க முடியாமல் செய்து விட்டு, அதனை எல்லா அடுக்குகளிலும் இருந்தும் ஒரு வணிக இயந்திரத்திடம் கொண்டு வருவது தான் கடைசி நிலை தான் ஒருங்கிணைத்தல்.

வணிக அறிமுகம் இல்லாதோருக்கு இதுவரையில் புரியாமல் இருக்க வாய்ப்புகள் அதிகம். அதனால் எல்லோருக்கும் தெரிந்த துறையை கொண்டு உதாரணம் சொல்கிறேன். உடனே அப்படியா செய்தி அந்த துறையில் இப்படி தான் நடக்கிறதா என முடிவுக்கு வர வேண்டாம். வெறும் உதாரணம் தான்.

உதாரணமாக ...

சினிமாவில் புகழ்பெற்ற நடிகர் அவர் நடித்தால் படம் வெற்றி பெற்று விடுமென்கிற நிலையில் வெள்ளையாகவும் கருப்பாகவும் இவ்வளவு சம்பளம் வேண்டுமென தயாரிப்பாளரிடம் கேட்கிறார் என வைத்து கொள்வோம் .

இவ்வளவு தொகை தருகிறேன் மீதிக்கு ஒரு பகுதிக்கான விநியோக உரிமையை தந்துவிடுகிறேனென தயாரிப்பாளர் சொல்கிறார். இதெல்லாம் வெள்ளை சம்பள பகுதியில் வந்துவிடும் ஏனென்றால் இதெல்லாம் சட்ட ரீதியிலான ஒப்பந்தத்தில் எழுதப்படும்.

படம் எடுத்து முடிக்கபட்டது. வெளி வந்துவிட்டது.

இப்பொழுது நடிகரிடம் பல படங்களின் மூலம் கிடைக்க பெற்ற கருப்பு பணத்தை தான் விநியோக உரிமை எடுத்த பகுதி திரையரங்குகள் மூலம் வெள்ளை பணமாக மாற்றுவார். அங்கு ரசிகர்கள் கொண்டு பெரும் கொண்டாட்டத்தை ஏற்பாடு செய்வார். படம் பரபரப்பாக ஓடி கொண்டு இருக்கிறது என காட்சி படுத்துவார்.

என்ன தான் பெரிய படமாக இருந்தால் இன்றைய காலகட்டத்தில் நிலவும் விலைவாசியில் அரங்கு நிறைந்த காட்சிகள் என்பது ஒரு மூன்று நாட்களுக்கு மேல் இருக்காது ஏனென்றால் திரையரங்குகளின் எண்ணிக்கை அதிகமானதும் ஒரு காரணம்.

பிற்பாடு காலியான திரையரங்குகளில் இருபது பேர் மட்டுமே வந்தாலும் படம் ஓடி கொண்டு இருக்கும் அல்லது ஓட்டி கொண்டு இருப்பார்கள்.

ஒரு திரைப்படத்தை ஒரு காட்சிக்கு திரையிட்டால் ஆகும் செலவிற்கு பக்கத்தில் கூட இருபது பேர் மூலம் கிடைக்கும் வணிக லாபம் வராது.

இருந்தும் படத்தை ஓட்டுவார்கள்.

போலியாக இந்த பட காட்சிக்கு இத்தனை வந்தார்கள் அதில் வந்த பணம் இத்தனை என விநியோக உரிமை எடுத்த நடிகர் சொல்வார். திரையரங்கு உரிமையாளருக்கும் ஒரு பங்கு போய்விடும் அதனால் அவரும் அமைதியாக இருப்பார்.

திரையரங்கு வசூல் குறித்து இன்னும் வெளிப்படை தன்மையோடு இல்லாததற்கு இதுவுமொரு காரணம் . ஏனென்றால் ரொக்க பணத்தில் கையாள படும் வணிகத்தில் எதுவும் சாத்தியமே.

தின்பண்டங்கள் விற்ற பணம் என கணக்கு சொல்வார்கள், உண்மையில் தின்பண்ட்ம் அவ்வளவு விற்றதா என கணக்காளர் கண்டுபிடிப்பது கஷ்டமே.

தின்பண்டம் தயாரிக்க தேவையான பொருட்கள், தயாரிக்க தர படும் கூலி, அரங்கிற்கு கொண்டு செல்ல படும் கூலி, விற்பனை பிரதிநிதிகளின் கூலி எல்லாம் ரொக்க பணத்தில் நடைபெறுவதால் வணிகத்தின் தொகை அளவுகளை கண்டுபிடிப்பது கஷ்டம்.

இப்படி தான் நடக்கிறதா திரையுலகில் என்றால் எல்லோரும் அப்படி இல்லை பிழைக்க தெரியாதவர்கள் என பெயர் எடுத்த பல நடிகர்கள் இருக்கிறார்கள்.

அப்படியானல் எல்லா நடிகர்களும் இப்படி தான் செய்வார்களா என கேட்டால் இல்லை. கோயில் கட்டுவார்கள், தொண்டு நிறுவனம் ஆரம்பித்து தொண்டு செய்வார்கள்...

அவற்றின் வணிக தன்மைகளில் எல்லாவற்றிலும் வரி ஏய்ப்பு நடக்க வாய்ப்பு இருக்கிறது.

வணிக நிறுவனங்களின் வரி ஏய்ப்பு எப்படி நடக்கும், தொண்டு நிறுவனங்கள் என்ன செய்யும்... முடிந்தால் அடுத்த பதிவில் எழுதுகிறேன்.

தொடரும்...

#வரி #வரிஏய்ப்பு

செபி - பஸ்பர நிதி - ஆட்டம் ஆரம்பம்

செபி நேற்று ஒரு முக்கியமான அறிக்கை வெளியிட்டு இருக்கிறது. இந்திய பஸ்பர நிதி நிறுவனங்களை அந்த அறிக்கை ஆட்டி வைக்க போகிறதா இல்லையா என போக போக தான் தெரியும்.

அப்படி என்ன அந்த அறிக்கையில் சொல்லிருக்கிறது ?

பஸ்பர நிதியில் முதலீடு செய்வோரை இரண்டு வகையாக பிரிக்கலாம். 

நேரடி முதலீட்டாளர்கள் - இவர்களுக்கு பஸ்பர நிதி பற்றி எல்லாம் தெரியும். அ முதல் ஃ வரையில் அதன் செய்ல்பாடுகளை தெரிந்தவர்களாக இருப்பார்கள். இவர்கள் எல்லாம் நேரடியாக பஸ்பர நிதி நிறுவனத்திற்கோ இணையதளத்திற்கோ போய் முதலீடு செய்வார்கள் அல்லது பஸ்பர நிதி நிறுவன பிரதிநிதிகள் மூலம் முதலீடு செய்பவர்களாக இருப்பார்கள்.

இந்த வகை முதலீடு திட்டங்களில் எந்தவித தரகு செலவுகளும் இருக்காது. 

தரகு வழி முதலீட்டாளர்கள் - இவர்கள் ஒரு வங்கியின் மூலமாகவோ அல்லது முதலீட்டு சேவை நிறுவனம் மூலமாகவோ பஸ்பர நிதி திட்டத்தில்  மூதலீடு செய்பவர்களாக இருப்பார்கள்.

இதுவரையில் முதலீடு நிறுவனங்கள் வெளியிடும் அரை ஆண்டு பஸ்பர நிதி திட்ட அறிக்கையில் தரகு வழி முதலீடுகளுக்கு மட்டுமே ஆன லாப  கணக்குகள் கொண்டு இருக்கும்.

இனிமேல் அதில் நேரடி முதலீடுகளுக்குமான லாப கணக்குகள் கொண்டு இருக்க வேண்டுமென செபி சொல்லி இருக்கிறது.

ஏன் இப்படி ?

முதலில் ஒரு விஷயத்தை புரிந்து கொள்ள வேண்டும் இந்தியாவில் வங்கி, முதலீட்டு ஆலோசகர்கள் மற்றும் முதலீட்டு நிறுவனங்கள் மூலம் வரும் பஸ்பர நிதி முதலீடுகளே அதிகம்.

மேல் சொன்ன பட்டியலும் ரொம்ப நீளம். சென்னையில் எந்த ஒரு குறிபிட்ட பகுதியை எடுத்து கொண்டாலும் வங்கி மற்றும் முதலீட்டு நிறுவன பிரதிநிதிகள் நூறுக்கு குறையாமல் இருப்பார்கள். ஒவ்வொரு பிரதிநிதியிடமும் பஸ்பர நிதிகளின் மாதாந்திர மற்றும் அரை ஆண்டு திட்ட அறிக்கை இருக்கும்.

இப்படி சென்னையின் ஒரு பகுதியின் எண்ணிக்கை இதுவென்றால் மொத்த இந்தியாவிலும் எண்ணிக்கை எப்படி இருக்குமென யோசித்து கொள்ளுங்கள்.

ஆகவே தரகு வழி முதலீட்டாளர்களுக்கு விஷயத்தை கொண்டு சேர்க்க தான் அதிக முக்கியத்துவம் இருக்கும். ஏனென்றால் அந்த வழியில் தான் லாபம் அதிகம் கிடைக்கிறது பஸ்பர நிதி நிறுவனங்களுக்கு.

எல்லாம் சரி அதென்ன பஸ்பர நிதி அறிக்கை ?

இதனை ஆங்கிலத்தில் Fact Sheet என்றும் தமிழில் தகவல் அறிக்கை என்றும் சொல்லலாம். அதில் ஒரு நிறுவனத்திலிருக்கும் பற்பல திட்டங்கள் பற்றிய விவரங்கள், எந்தெந்த நிறுவங்களில் முதலீடு செய்ய பட்டு இருக்கிறது, நிதி திட்ட மேலாளர் (Fund Manager) பற்றிய விவரங்கள், திட்டத்தின் லாப கணக்கு ஆகியவை அடங்கி இருக்கும்.

இதன் மூலம் வாடிக்கையாளர்கள் கவர பிரதிநிதிகளுக்கு வசதியாக இருக்கும்.

சரி நேரடி திட்டங்களுக்கு ?

நேரடி திட்டங்களில் முதலீடு செய்வோர்களுக்கு சந்தை பற்றியும் லாபங்கள் பற்றியும் துல்லியமாக கணிக்க முடிந்தவர்களாக இருப்பார்கள். ஆகவே திட்ட அறிக்கையை எல்லாம் தகவலுக்கு தான் வைத்திருப்பார்கள். அதனை வைத்து முடிவெடுக்க மாட்டார்கள்.

தரகு நிறுவனங்கள் தங்களுக்கு எது அதிகம் தரகு பணம் கொடுக்குமோ அந்த திட்டங்களை மட்டும் தான் பரிந்துரை செய்வார்கள்.

பஸ்பர நிதி தகவல் அறிக்கை உடன் ஒரு பிரதிநிதியை பார்த்தால் அவரிடம் பேசி கொடுத்து பார்த்தால் தெரியும் சில திட்டங்களை பற்றி மட்டுமே அதிக படுத்தி உயர்வாக சொல்வார்கள். அவை போல வேற எந்த திட்டமுமில்லையென சொல்வார்.

காரணமென்னவென்றால் அவரது நிறுவனத்திற்கு அந்த திட்டமோ அதிக தரகு பணம் தருபவையாக இருக்கும் அதனால் அதனை விற்றால் தான் அவருக்கு விற்பனை புள்ளிகள் (Sale Points) கிடைக்கும் சொல்ல பட்டு இருக்கும்.

சரி இரண்டு வித திட்டங்களின் லாப கணக்கும் ஒன்றாக வெளியிட்டால் என்ன மாதிரியான பிரச்சனை வரும் ?

பொதுவாக வியாபாரத்தில் லாபம் எல்லாம் எல்லாவித செலவுகளுக்கும் கட்டணம் செலுத்திய பின்னர் மிச்சம் வருவது தான்.

செலவுகள் இல்லையென்றால் லாபம் அதிகமாக இருக்குமென்பது எல்லோருக்கும் தெரிந்த ஒன்று.

அதனால் நேரடி திட்டத்தின் லாபங்களை பல ஆண்டு காலம் முதலீட்டு நிறுவனம் மூலம் முதலீடு செய்பவர் பார்த்தால் அடடேய் அதுல இவ்வளவு கிடைக்குதா அப்ப இவன் மூலமா என்னதுக்கு பண்ணிகிட்டு என முடிவெடுத்து நேரடியாக முதலீடு செய்ய போய் விடுவார்.

இதே போக்கு அதிகமாகி மக்கள் எல்லோரும் நேரடியாக முதலீடு செய்ய போய் விட்டால் முதலீடு நிறுவனங்களுக்கு லாபம் குறையும்.

அப்படி குறைந்தால் அவர்களது லாபம் குறையும். செலவு கணக்கு அதிகமாகும்.

இதன் மூலம் லாபம் கிடைக்க கூடியது பஸ்பர நிதி நிறுவனங்கள் தான்.

அவர்களுக்கு செலவுகள் குறைந்து லாபம் அதிகமாகும்.

செய்தி உரலி -   https://www.business-standard.com/markets/news/sebi-plans-half-yearly-disclosures-for-direct-plan-mutual-fund-schemes-124092701140_1.html

மங்கள் & மங்கள் - டாட்டூஸ்

எங்கூர்ல மங்கள் & மங்கள்ன்னு ஒரு கடை இருக்கு. இப்பம் தான் அண்ணாச்சி கடையாட்டம் பலது வைச்சு விக்குறாங்க.

ஆனா முன்னம் அது பாத்திர கடையா தான் இருந்துச்சு.

அதுல என்ன சிறப்புன்ன பாத்திரம் வாங்கிட்டு கடைக்கு முன்னாடி பெயர் கொத்தி கொடுக்க இருக்குற ஆள் கிட்ட பெயர் கொத்த கொடுப்பாங்க.

கடகல்லா பக்கமா வாசலண்ட அந்த ஆள் உட்காந்திருப்பாரு. அவர சுத்தி வெள்ளிகிழம அம்மன் கோயில் ல சர்க்கரை பொங்கல் வாங்க நிக்குற கூட்டம் மாதிரி எல்லோரும் நிப்பாங்க.

பாத்திரத்துல பெயர் கொத்தி கைல வாங்கினதும் லேடீஸ் முகத்துல அப்புடி ஒரு சிரிப்பு வரும். அது அவங்க பாத்திரமுன்னு சமூகத்குக்கு சொல்லாம சொல்லுற வழக்கமா அது இருந்துச்சு.

இப்பம் மெட்ராஸ் ல லவ்ஸ் ல விழுந்தா கல்யாணம் கட்டிகிட்டா குழந்தை பொறந்தான்னு பச்சை (டாட்டூ) குத்திக்குறாங்க. பெயரு, அச்சுன்னு பலது இருக்கும்.

லேடீஸ் ஆம்பளைஸ்ன்னு எல்லோரும் குத்திக்குறாங்க. அதைய எல்லாம் பாக்குறப்ப மங்கள் & மங்கள் பாத்திர கடை ல பெயர் கொத்துறது தான் ஞாபகத்துக்கு வருது.

முன்னாடி ஆம்பளைஸ்ன்ன கை ல பொண்டாட்டி பெயர் பச்சை குத்திப்பாங்க, லேடீஸ்ன்ன கை இல்லாங்காட்டி மார் தோள்பட்டை ல குத்திப்பாங்க.

இப்பம் எல்லாம் அவங்களே பாக்க முடியாத இடத்துல எல்லான் குத்திக்குறாங்க. கேட்டா மத்தவங்க பாப்பாங்க லன்னு ரூட்ட கொடுக்குறாங்க.

மத்தவன் பாக்குறதுன்னு ஏண்டா நீங்க செலவு பண்ணுறீங்கன்னு அக்கறை ல கேட்டா...

"Bro It's A Statement..."நு சொல்லுறாங்க.

இம்புட்டி வருஷமா பேங்க் ல வேல பாத்துட்டு நமக்கு ஸ்டேட்மெண்ட்ன்ன பாஸ்புக் ஸ்டேட்மெண்ட் தான் ஞாபகத்துக்கு வருது.

இதைய எல்லாம் பாக்குறப்ப வரவர  பூமர் ஆகிட்டு வருமோன்னு சந்தேகமா இருக்கீ.

சிறந்த தலைமை - காவ்யா மாறன்

தலைமை பொறுப்பில் இருப்பவர் எப்படி இருக்க வேண்டுமென்பதை காவ்யா மாறன் உலகிற்கு தனது செயலின் மூலம் சொல்லி இருக்கிறார்.

ஒரு விளையாட்டு வீரரோ அல்லது பயிற்சியாளரோ அப்படி செய்திருந்தால் பெரிய விஷயமாக இருந்திருக்காது.

ஆனால் விளையாட்டை வணிகமாக பார்க்க வேண்டிய இடத்தில் இருந்து கொண்டு வெற்றி வாய்ப்பை இழந்து தோல்வியடைந்த தனது குழுவினர்களை பார்த்து கவலை பட வேண்டாம் என சொல்லி நன்றாக விளையாடியதற்கு குழு வீரர்களை பாராட்டி இருக்கிறார்.

எதிர் விமர்சனங்கள் வருமென தெரிந்தும் காணொளியை வெளியிட்டு இருப்பதற்கு துணிச்சல் வேண்டும். 

விளையாட்டு அணியின் நிர்வாகம் என்பது அவ்வளவு எளிதான காரியம் இல்லை. விளம்பரதாரர்கள், முதலீட்டாளர்கள், நிறுவன நிர்வாகம் என தோல்விக்கு பதில் சொல்லியாக வேண்டும். இப்படி நாளைய தினத்திற்கான சிக்கல்கள் எதிரில் நிற்க... இந்த செயல் பாராட்ட பட வேண்டிய ஒன்று. 

அப்பாவின் காசு யார் கேட்க போறாங்க என விஷயம் தெரியாதவர்கள் சொல்லி விடலாம், ஆனால் வணிக நிர்வாகமென்பது எல்லாவற்றையும் சரியாக ஆவண படுத்த பட வேண்டும், அது தோல்வியாக இருந்தாலும் சரி வெற்றியாக இருந்தாலும் சரி. 

மேலும் வெற்றி கொண்டாட்டங்களை விட தோல்வியடைந்த சமயங்களில் தான் தலைவன் என்பவன் குழுவினரோடு இருக்க வேண்டும். வெற்றியை மட்டுமே கருத்தில் கொண்டு சுற்றுபவர்களுக்கு இதன் அடர்த்தி புரியாது.

வருங்காலத்தில் உங்களது விளையாட்டு அணி பல வெற்றிகளடைய வாழ்த்துகள் காவ்யா மாறன்.

#kavyamaaran #sunrisershyderabad #KalanithiMaran

ரியான் பராக் - தேவை இல்லாத சர்ச்சை

தமிழ் பத்திரிக்கையாளர்களிடமிருந்து சர்ச்சை, அதிர்ச்சி, உல்லாசம், அழகி போன்ற வார்த்தைகளை அவர்களிடமிருந்து பிடுங்கி விட்டால் அவர்களால் பல செய்திகளை மக்களிடத்தில் கொண்டு போய் சேர்க்க முடியாது.

அதுவும் சில இடங்களில் அவர்கள் சொல்வது தான் நிஜம் என்பது போல் எழுதுவார்கள்.

ஏனென்றால் நன்றாக எழுதுகிறவன் நன்றாக யோசிப்பான் என்று மக்கள் நினைப்பதால் வரும் பிரச்சனை.

இப்பொழுது அவர்களிடம் சிக்கி இருப்பது துடுப்பாட்ட வீரர் ரியான் பராக்.

இன்ஸ்டாகிராம் செயலியில் அவ்வப்போது பரபரப்பான அலை வரும் பின்னர் கடந்து போகும். அப்படியாக சில நாட்களுக்கு முன்னர் ஒரு அலை ஆரம்பித்தது...

அதென்ன அலை..

யூடியூப் செயலியில் (உன்குழாய் என மகுடேஸ்வரன் மொழிபெயர்ப்பாரென நினைக்கிறேன்) ஒருவரது தேடுதல் சரித்திரத்தை (Search History) திரைச்சொட்டெடுத்து (Screenshot) பகிர்வது. அப்படி பலர் பகிர்ந்திருக்கிறார்கள்.

ரியான் பராக்கும் அப்படியே செய்திருந்தார். 

அதில் அவர் நடிகைகளின் கவர்ச்சியாக திரைப்படத்தில் வரும் காட்சிகளை தேடி உள்ளார் என்பது தெரிந்திருக்கிறது. 

இதனை பரபரப்பான செய்தியாக பல புரட்சி பத்திரிக்கையாளர்கள் செய்தியாக எழுதிருக்கிறார்கள். 

இதில் முக்கியமாக நாம் பார்க்க வேண்டியது

யூடியூப் - இந்திய அரசின் தொழில்நுட்ப பிரிவால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட ஒரு செயலி.

ரியான் பராக் தேடுதலில் வர போவது  இந்திய அரசின் தகவல் மற்றும் ஒளிப்பரப்பு துறையின் கீழ் இயங்கும் தணிக்கை குழுவினாரால் தணிக்கை செய்யப்பட்டு வெளியான இந்திய திரைப்பட பாடல்கள் மற்றும் காட்சிகள் தான் வர போகிறது. 

மேலும் சட்டபூர்வமாக பொதுதளத்தில் பார்க்க கிடைக்கும் காட்சிகள் பார்ப்பதில் எந்த பிரச்சனையும் இல்லை. 

அது எப்பொழுது பிரச்சனையாகுமென்றால் அதனை தேவையில்லாமல் ஒரு பெண்ணிற்கு அனுப்பி தொல்லை தரும் பொழுது தான்.

ரியான் பராக் அவர்களுக்கு 22 வயது தான் ஆகுகிறது. இளம் வயது தான். அந்த வயதில் தேடி பார்ப்பது தவறு இல்லை. இள வயது கிளர்ச்சி என்பது சாதாரணமான ஒன்று தான்.

இதையெல்லாம் பிரச்சனையாக கேள்வி கேட்க கூடிய உரிமை ஒருவருக்கு இருக்கிறதென்றால் அது ரியான் பராக்கின் மனைவிக்கு உண்டு.

ஒன்றுமில்லாத பிரச்சனையை எதோ தேசிய குற்றம் போல் எழுதுவது என்ன மாதிரியான மனநிலையென தெரியவில்லை. 

இது ஒரு பக்கம் இருக்க...

இணைய பத்திரிக்கையாளர்கள் ஏன் இப்படி எழுதுகிறார்களென பார்த்தால் மக்களது வக்கிர புத்திக்கு தீனி போட்டு அவர்களை தங்களது செய்தி பத்திரிக்கை இணையதளத்திற்கு வர வைக்க தான்.

ஏன் அப்படி ...

அப்படி அதிகமான மக்கள் அந்த தளத்திற்கு வந்தால் தான் பார்வையாளர்கள் வரவு அதிகம் இருக்கிறது என காட்டி விளம்பரதாரர்களின் விளம்பரங்கள் மூலம் லாபம் பார்க்க முடியும்.

இதனை ஆங்கிலத்தின் Market Space என சொல்வார்கள். இந்தியாவில் எல்லோரும் திறன்பேசி (Smart phone) வைத்திருப்பதால் இப்படியாக செய்தி வர காரணம். 

மக்கள் எப்பொழுதும் ஆக்கபூர்வமான விஷயங்களை விட ஆக்கமே இல்லாத பொழுதுபோக்கு பக்கம் தேடி போவதால் தான்... அவர்களெல்லாம் ஒரு வகையில் இணைய ஈசல்களே.

இந்த இணைய ஈசல்களை உண்டு தின்று உயிர் பிழைக்கிறார்கள் சில புரட்சியாக எழுதும் பத்திரிக்கையாளர்கள். 

இதிலென்ன வேடிக்கை என்றால் எதோ இவர்களே புலனாய்வு செய்து கண்டுபிடித்தது போல் எழுதுவது தான்.

#நடந்ததுநடந்தபடியே 

#RiyanParag

பிரசன்ன வெங்கடேசப்பெருமாள் கோவில் - சைதாபேட்டை

சென்னையில் படிக்க தொடங்கிய நாள் முதல் பல கிராமங்களின் தொகுப்பான இந்த மாநகரின் வரலாற்றை தேடி தேடி வாசித்து வருகிறேன்.

அப்படியான தேடலில் கிடைத்தவை பல... மக்கள் பூங்கா (People's Park) போன்றவை அடங்கும். அதனை பற்றி 2013ஆம் ஆண்டு ஒரு சிறு கட்டுரை கூட எழுதிருந்தேன். (https://mayvee.blogspot.com/2013/02/1859.html?m=0)

இன்று மற்றொரு விஷயம் பற்றி கேள்வி பட்டேன். 

சைதாபேட்டை திருவிழாக்கள். 

காரணீஸ்வரர் கோவில் மற்றும் அதனை சார்ந்த பண்டிகை திருவிழாக்கள் பற்றி முன்பே கேள்வி பட்டு இருக்கிறேன். 

ஆனால் இன்று 12ஆம் நூற்றாண்டில் கட்டப்பட்ட பிரசன்ன வெங்கடேசப்பெருமாள் கோவில் பற்றி அலுவலகத்தில் ஒருவர் சொல்ல ஆச்சரியமடைந்தேன்.

ஆனால் சில கல்வெட்டுகள் படி இக்கோயில் 1000 வருட பழமையானது என சொல்கிறார்கள்.

ஆயிர வருடங்களுக்கு முன்பு தென்னிந்தியாவில் சமய சண்டைகள் வலுப்பெற்று இருந்தன. அதன்படி எங்கெல்லாம் சைவ சமய கோயில்கள் (சிவன் கோயில்கள்) கட்டபட்டனவோ அதன் அருகிலேயே வைணவ கோயில்கள்(பெருமாள் கோயில்கள்) கட்டபட்டன. 

உதாரணமாக ஸ்ரீரங்கம் - திருவானைக்கா.

நூற்று வருடங்கள் முன்பு இராமானுஜர் விஜய விலாஸ் சபை ஒன்று கட்ட பட்டு இருக்கிறது. மேலும் கோயிலை சுற்றி பல ஆழ்வார்களின் பெயரில் சபைகள் கோயில்கள் இருக்கிறது. அதனை பற்றிய வரலாறு எல்லாம் தெரியவில்லை.

திருவிழாக்கள், கோயில்கள் எல்லாம் வைத்து பார்த்தால் பழங்காலத்தில் சைதாபேட்டை முக்கிய கலாச்சார மையமாக இருந்திருக்க வாய்ப்புகள் அதிகம் உண்டு.

அடையாறு ஆற்றின் கரையில் அமைந்திருக்கிறது, அதனால் வணிக மையமாகவும் ராஜாக்கள் காலத்தில் இருந்திருக்க வேண்டும். 

மைலாப்பூர் என்னும் பண்டைய கடல் சார் வணிக மையம் இருந்தபடியால் சிறு மையமாக சைதாபேட்டை இருந்திருக்க வேண்டும்.

சைதாபேட்டை 1980களில் முக்கிய அரசியல் களமாக இருந்ததென கேள்விபட்டு இருக்கிறேன், ஆனால் கோயில்கள் பற்றி இப்பொழுது கேள்வி படுகிறேன். 

இந்தகோயிலை கட்டியவர்கள் பலிஜா செட்டி சமூகத்தை சேர்ந்த வணிகர்கள் தான்.

வணிகர்கள் ஒன்றுமில்லாத இடத்தில் கோயில் கட்டி இருக்க வாய்ப்பு இல்லை.

சைதாபேட்டை வரலாறு தெரிந்தவர்கள் தங்களுக்கு தெரிந்த தகவல்களை பகிரவும்.

/ / /

பழங்காலத்தில் கோயில்கள் வணிக மையமாக இருந்திருக்குமா ?

உப்புக்கு சப்பாணி - பதிவு விரைவில்